Published:Updated:

நெல்கூட்டி - சிறுகதை

நெல்கூட்டி - சிறுகதை
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
நெல்கூட்டி - சிறுகதை

- மாயா

பொழுது கிளம்பவும் கீரிச்சேவல் கூவவும் சரியாக இருந்தது. சேவல் கூவும் சத்தம் கேட்டதும், அடுப்படியில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த முத்தா, ``என்ன எழுப்பக் கூவச் சொன்னா, அடுப்பு வேலை முடியும்போது கூவுது பாரு’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே வெளியே வந்தாள். வாசலில் கொடாப்பு ஒன்றை வைத்து சேவலை அதில் அடைத்திருந்தாள். அது விடாமல் கூவிக்கொண்டே இருந்தது. முத்தா ஒன்றும் சேவலை ஆசைப்பட்டெல்லாம் வாங்கவில்லை. கூலிக்குப் போன இடத்தில், காசுக்கு பதிலாக இதைக் கையில் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார்கள். முதலில் அதை வாங்க யோசித்தாலும், வராத கூலிக்கு இதுவாவது மிச்சம் என்று வாங்கிக்கொண்டாள். இந்தப் பண்ணையத்தில் மட்டும் கூலிவாங்குவது கஷ்டம். இழுத்தடித்துதான் தருவார்கள். ஆனாலும் வேறு எங்கும் வேலை கிடைக்காதபோது வேறு வழியில்லாமல் இங்குதான் வரவேண்டும்..

சேவலுடன் வீடு வந்த முத்தாவிடம், ``இது என்ன புள்ள புதுசா?’’ என்று முத்தா புருஷன் அதிசயமாகக் கேட்டான். கொண்டுவந்த கீரிச்சேவலை கட்டிய காலுடன் திண்ணையில் வைத்துவிட்டு ``கூலிக்கு பதிலா இதக் கொடுத்துட்டாங்க, சரி தை மாசம் நாகத்தாளுக்கு அறுத்துக்கலாம்னு வாங்கியாந்தேன்’’ என்றாள். அதுவும் சரிதான் என்று, தும்பு ஒன்றைத் திரித்து சேவலை வாசலில் இருந்த வேப்பமரத்தடியில் கட்டிப்போட்டான் வேலன். வேலனைப் பொறுத்தவரையில் கல்யாணம் ஆன நாளிலிருந்து முத்தாளின் பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேசமாட்டான்.

கடனே என்று சேவலை வாங்கிவந்தாலும், நாளாக நாளாக முத்தாளுக்கு அந்த சேவலைப் பிடித்துப்போனது. அதற்காகவே ஒரு கொடாப்பு வாங்கிப்போட்டாள். மழையில் நனையாமல் இருக்க சாக்கு வைத்துத் தைத்திருந்தாள். ரவைக்குக் கொடாப்பு, பகலுக்குப் புளியமரத்தடி என்று சுகமாக இருந்தது கீரிச்சேவல்.

சேவல் கூவும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்த முத்தா, ``சித்த கத்தாம இரு வந்துட்டேன்’’ என்றாள். அவள் குரலைக் கேட்டு அதுவும் கூவுவதை நிறுத்தியது. கொடாப்பைத் தூக்கி தூரமாக வைத்துவிட்டு, சேவலைப் பிடித்துப் புளியமரத்தடிக் கயிற்றில் கட்டினாள். ஓரமாக இருந்த உடைந்த பூவோட்டில் தீனியும், ஒரு தேங்காய்த்தொட்டியில் தண்ணியும் வைத்தாள். சரியாக விடியாததால் கண் தெரியாமல் சேவல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. ``எனக்கு இல்லாட்டியும் போகுதுன்னு உனக்கு ராகியும் கம்பும் வச்சுருக்கேன். சிந்தாம ஒழுங்காத் தின்னு’’ என்று அதட்டிவிட்டுச் சென்றாள்.

நெல்கூட்டி - சிறுகதை

உள்ளே வந்த முத்தா, அட்டாலியில் இருந்த பித்தளைத் தூக்குப்போசியை எடுத்தாள். அதில் இரண்டு உருண்டை களியைப் போட்டாள்.சூடாக இறக்கி வைத்திருந்த தட்டைப்பயறு கொழம்பை மோந்து ஊற்றினாள். போசி நிறைந்தது. போசி மூடியைப் போட்டுக்கொண்டு திரும்பினாள்.

வேலன் முக்காடு போட்டுக்கொண்டு அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் காலடியில் அரைச் சாக்கு நெல் கூன் போட்டு உட்கார்ந்தி ருந்தது. முத்தாளின் பல நாள் உழைப்பின் பலன்தான் அந்தக் கூன் போட்ட நெல் மூட்டை. அதைக் கூட்டப் போய்த்தான் வெயில் தாங்காமல் முத்தாளுக்கு அம்மை போட்டது. இப்பொழுதுதான் தேறியுள்ளாள். நெல் மூட்டையைப் பார்த்துப் பெருமூச்சுவிட்டாள். ஈக்கிக்கூடையில் போட்டு வைத்திருந்த அழுக்குத்துணியை அள்ளி நெல்மூட்டைமீது போட்டு, மூட்டையை மறைத்தாள்.

அருகிலிருந்த சீவக்கட்டையை எடுத்து மூட்டைமீது வைத்துவிட்டு, தூக்குப்போசியுடன் வெளியே வந்தாள்.

ஒரு பெரிய கூடையை எடுத்து, திண்ணையிலிருந்த மொறத்தையும் சாக்கையும் எடுத்துக்கொண்டாள். பின் எரவாரத்தில் சொருகியிருந்த கூட்டு சீமாத்தையும் உள்ளே போட்டுக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

தன் வளவைத் தாண்டி வெளியே வரும்வரை ஏதாவது வீட்டில் ஆள் நடமாட்டம் உள்ளதா என்று பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள். யாரும் அந்த நேரத்தில் எழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. சத்தமில்லாமல் வளவைத் தாண்டி குறிச்சிக்குப் பக்கத்தில் வந்துசேர்ந்தாள்.

குறிச்சியில் ஒரு உருவம் மறைந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தது. முத்தாளைக் கண்டதும் அந்த உருவம் வேகவேகமாக இவளை நோக்கி வந்தது.வந்த உருவம் ``ஏண்டி எவ்வளவு நேரம் தடமா தடம் பாத்துட்டு இருக்கிறது, வெரசா வரமாட்டியா?’’ என்று கடிந்துகொண்டது. ``வேலைய முடிச்ச கையோடதா வாறன், சரி சரி சத்தம்போடாத’’ என்று மெதுவாகச் சொன்னாள் முத்தா.

முத்தாளும் குப்பியும் ஒரே ஊரிலிருந்து, ஒரே ஊருக்குக் கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டவர்கள். அதனால் பெரும்பாலும் ஒன்றாகவே இருப்பார்கள்.

இருவரும் ஊரைத் தாண்டும் வரைக்கும் ஏதும் பேசாமல் அமைதியாகவே நடந்தனர். அதற்குமேல் குப்பியால் பேசாமலிருக்க முடிய வில்லை. மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினாள், ``ஏண்டி உன் மகன் இங்கதான இருக்கான்? பாக்கவே முடியறதில்லை’’ என்று கேட்டாள்.

குப்பி கேட்டதும் பெருமூச்சு விட்ட முத்தா, ``அத ஏன் கேக்கற’’ என்று அலுத்துக்கொண்டாள். சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு, ``நானும் என் புருசனும் வெறுங்கையுங் காலோட இந்த ஊருக்கு வந்தோம். பாம்பு கடிச்சாலும் இல்ல பல்லி கடிச்சாலும் இல்லாமப் பாடுபட்டோம். வாயைக்கட்டி வயத்தக்கட்டி இப்போ இருக்க இடத்தை வாங்கி ஊட்டையும் கட்டினோம். ஆனா நான் பெத்தது’’ என்று சொல்லும்போதே தொண்டையை அடைத்தது.

மூக்கை முந்தானையில் துடைத்துவிட்டு மறுபடியும் பேசினாள், ``என்னைக்கு கள் இறக்குற வேலைக்குப் போனானோ, அன்னிக்கே என் புள்ளையும் போச்சு. ஒரு மாசம் ஒழுங்கா வேலைக்குப் போனான். அதுக்கு அப்புறம் குடிக்கமட்டும் அந்தப் பக்கம் போறான். சோத்துக்குகூட ஊட்டுக்கு வாரது இல்ல. எங்க போறான் வாறான்னு ஏதும் தெரியறதும் இல்ல. எப்பாவது கைல காசு இல்லனதா ஊடுன்னு ஒண்ணு இருக்கிறது அவனுக்கு ஞாபகம் வரும். எவ்வளவோ சொல்லியும் அவன் திருந்துன பாடில்லை’’ என்று சொல்லி அழத் தொடங்கினாள்.

குப்பிக்கு இத ஏண்டா கேட்டோம் என்றிருந்தது. ``அட உடு புள்ள, எல்லாம் ஒரு வயசு வந்தா தானா சரியாயிடும்’’ என்று தேற்றினாள்.

முத்தாளுக்கும் வேலனுக்கும் ஒரே மகன் ராசு. அவனுக்குக் காட்டு வேலை மாயவில்லை. அதனால் பனங் கள் இறக்கப் போனான். ஒரு மாதம் ஒழுங்காகப் போயிருப்பான். அதன்பிறகு அவன் கூலி மொத்தமும், குடிச்ச கள்ளுக்கே சரியாக இருந்தது. அடுத்தடுத்த நாள்களில் குடிக்கமட்டுமே அங்கு போனான்.

காசு இல்லாமல் கள் இல்லை என்றதும். வீட்டிலிருந்த சில்லறைகளைத் திருடத் தொடங்கினான். இது போதாது என, காட்டில் எலி முதல் கதிவேலி வரை வேட்டையாடித் தின்றான். இவன் போக்கைக் கண்டு முத்தா நொந்துபோனாள்.

காலங்காத்தால பொலம்பிட்டோம் என்று முத்தா மனதில் பட்டதும், பேச்சை மாற்றினாள். ``நீ சொன்ன காடு இன்னும் எவ்வளவு தூரத்துல இருக்கு?’’ என்று குப்பியைக் கேட்டாள்.

‘‘நஞ்சாத்தா கோயில் தாண்டுனதும் ரெண்டாவது காடு’’ என்று குப்பி சொல்லும்போதே, முத்தாளுக்கு மலைப்பாக இருந்தது.

ஆடி மாசம் நஞ்சாத்தா கோயில் நோம்பிக்குப் போகும்போதே, நடந்து நடந்து காலெல்லாம் ஓஞ்சுபோகும். இப்போ அந்தச் சலிப்பெல்லாம் பார்த்தால் அவள் பொழப்பு ஓடாது என்றும் அவளுக்குத் தெரியும்.

முத்தாளும் குப்பியும் இப்படிப் பதுங்கிப் பதுங்கி விடியுமுன்பு, நெல் கூட்ட ஓட்டமும் நடையுமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்.

இருவரும் நடக்கும் முசுவில் பேச்சைக்கூட மறந்து போனார்கள். மசமசவெனக் கண்தெரியும்பொழுது, நஞ்சாத்தா கோயில் தூரமாகத் தெரிந்தது. கோவிலைக் கண்டதும் குப்பி, ``முத்தா, கோயில் தெரியுது பாரு, கிட்டத்தால வந்துட்டோம்’’ என்றாள். கோயிலை நிமிர்ந்து பார்த்த முத்தா ``பசபசன்னு விடியறதுக்குள்ள காட்டுக்குப் போயிடணும், கொஞ்சம் வெரசா நட’’ என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்தாள்.

இருவரும் காடு வந்து சேர்ந்தபோது நன்றாக விடிந்திருந்தது. கொண்டுவந்த சோத்துப் போசியையும் சாக்கையும் அங்கிருந்த ஊஞ்சமரத்தடியில் வைத்தார்கள். சும்மாட்டுத் துணியை உதறி மண்டா கட்டாகக் கட்டினார்கள். மொறம், மாறு, கொரக்கூடை என அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஆளுக்கு ஒரு வயலில் குனிந்தார்கள்.

வெயில் வந்துவிட்டால் மொலங்கில் கூட்ட முடியாது என்று, இருவரும் வேக வேகமாகக் கூட்டினார்கள். நெல்லைக் கூட்டி எடுப்பது அவ்வளவு சுலபமான வேலை இல்லை. நோம்பி நொடிக்கு மட்டுமே நெல்லுச்சோறு ஆக்கும் காலம். அதுவும் அனைவராலும் முடியாது. ஒரு நாளைக்கு நெல் வாங்குறதுக்கு, மூணு மாசத்துக்கு ராகியும் கம்பும் வாங்கிவிடலாம். இதனாலேயே பல வீடுகளில் நெல்லுச்சோறு கனவு மட்டும். அதனாலேயே நெல் வாங்க முடியாதவர்கள் நெல் கூட்டச் செல்வார்கள்.

எங்கயாவது ஒரு காட்டில்தான் நெல் நடவு இருக்கும். அதைத் துப்புக்கேட்டுக் கண்டுபிடிக்கவேண்டும். அப்படியே தெரிந்தாலும், யாருக்கும் தெரியாமல்தான் வரவேண்டும். இல்லையென்றால் மற்ற பெண்களும் இவர்களைத் தொடர்ந்து வந்துவிடுவார்கள். பின் நெல் கிடைப்பது கஷ்டமாகிவிடும். இதனாலேயே ஒளிந்து ஒளிந்து வரவேண்டும்.

முத்தா மும்முரமாகக் கூட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது குப்பி நிமிர்ந்து,

``என்ன முத்தா, ஏதாவது இருக்கா?’’ என்று கேட்டாள். நெல்லைக் கூட்டும்போது வந்த பரக் பரக் என்ற சத்தத்தில், குப்பி சத்தம் முத்தா காதில் விழவில்லை. முத்தா நிமிராததால், குப்பியும் குனிந்து கூட்டத் தொடங்கினாள்.

நெல் அறுக்கும்போது, ஒண்ணோடு ஒண்ணு பின்னி நிறைய நெல் தரையில் சிந்தும். அறுத்து முடித்துப் பார்க்கும்போது காடேகமாக நெல்லாக இருக்கும். அளவான வெள்ளாமையாக இருந்தா பெருசா சிந்தாது. அறுத்துக் கட்டுக் கட்டின இடத்தில மட்டும் குமியாக நெல் சிந்தியிருக்கும். அதைக் கூட்டி எடுக்கும்போதுதான் கூடையில் நெல் சேரும்.

சூரியன் உச்சிக்கு வந்தபொழுதுதான் இருவருமே நிமிர்ந்தார்கள். ``போலாமா குப்பி’’ என்று முத்தா கேட்டாள். குப்பியும் போலாம் என்று கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தாள். இருவரும் கூடையுடன் மரத்தடிக்கு வந்துசேர்ந்தார்கள்.

குப்பி கூடையை வைத்துவிட்டு, அப்படியே சாய்ந்துகொண்டாள். அவள் கூடையை எட்டிப் பார்த்த முத்தா, ``என்னக்கா, இவ்வளவு கல்றையா இருக்கு, இதையும் சேத்தியில்லா சுமக்கணும் என்றாள்?’’

``நான் இறங்கின வயலு நல்ல ஓரம்பு, அதான்’’ என்றாள்.

முத்தா முடிந்தவரை கல்லு மண்ணு இல்லாமல் கூட்டி எடுத்திருந்தாள்.

இரண்டு கூடையையும் எடுத்து அவரவர் சாக்கில் கொட்டிவைத்தாள்.

முத்தா மண்டாகட்டை அவிழ்த்து வைத்துவிட்டு, சோத்துப் போசியை எடுத்துவைத்து உட்கார்ந்தாள். முத்தா கொண்டுவந்த களியையும் தட்டைப்பயிற்றையும் மூடியில் வைத்து குப்பிக்குக் கொடுத்தாள். இருவரும் களியைத் தின்றுவிட்டு சிறிது தலை சாய்த்தார்கள். வெயில் இறங்கத் தொடங்கியதும் குப்பி மூத்தாளை எழுப்பினாள். முத்தா எழுந்ததும் மண்டாகட்டைக் கட்டிக்கொண்டாள். பின் இருவரும் கூடையை எடுத்துக்கொண்டு வயலில் இறங்கினார்கள்.

இருவரும் கண்ணு தெரியும்வரை நெல்லைக் கூட்டிச் சேர்த்தார்கள். பின் அவரவர் சாக்கில் போட்டு மூட்டையாகக் கட்டி, கூடையை அதன் மீது போட்டு மூடினார்கள்.

முத்தா பக்கத்தில் ஏதாவது மாட்டுச்சாலை தென்படுகிறதா என்று பார்த்தாள். இருந்தால் வாசலில் இரவு படுத்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தாள். ஆனால் எதுவும் தெரியவில்லை.

முத்தாளின் கவலையைப் பார்த்த குப்பி, ``இங்கெல்லாம் எந்தச் சாலையும் இருக்காது, தேடாத’’ என்றாள். `ரவைக்கு எங்க இருக்கிறது’ என்பதுபோல் முத்தா பார்த்தாள். அவளைப் புரிந்துகொண்ட குப்பி, ‘‘நஞ்சாத்தா கோயில் வாசல்ல படுத்துக்கலாம். யாரும் ஏதும் சொல்லமாட்டாங்க’’ என்றாள்.

இருவரும் கோயிலுக்கு வந்தபொழுது ஒரு விளக்கு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. கோயில் முன்பிருந்த குட்டையில் கை கால் மூஞ்சி கழுவி, முந்தானையில் துடைத்துக்கொண்டார்கள். கோயில் வாசலில் அழுக்கு. ஒரு பக்கமாக மாராப்பைப் போத்திப் படுத்துக்கொண்டார்கள். நிமிராமல் கூட்டிய அலுப்பில், படுத்ததும் தூங்கிப்போனார்கள்.

குப்பிக்கு ஏதோ சீலையை இழுத்ததுபோலிருக்க, திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். சுத்திமுத்திப் பார்த்தாள், எதுவும் இல்லை. அப்பொழுதுதான் கவனித்தாள், கிழக்கு வெளுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பக்கத்தில் படுத்திருந்த முத்தாளை எழுப்பினாள். சலுப்பில் முத்தாளால் கண்திறக்க முடியவில்லை. சிரமப்பட்டு எழுந்தாள். இருவரும் வாயைக் கொப்பளித்துவிட்டு, மீண்டும் காட்டைநோக்கி நடந்தார்கள்.

போனதும் காட்டில் குனிந்தவர்கள், நேரம் போவது தெரியாமல் முசுவாகக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். வெயில் ஏற எற இருவரும் வேகவேகமாகக் கூட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது ஒரு ஆள் சத்தம்போட்டுக்கொண்டே இவர்களிடம் வந்தார்.

வந்தவர், ``ஏலே, ஆரக் கேட்டு கூட்ற நீ? மொதல்ல காட்ட வுட்டு மேல ஏறு’’ என்று சத்தம் போட்டார். இருவரும் ``சித்தநேரம் கூட்டிட்டுப் போய்டறோம் சாமி’’ என்று கெஞ்சிப்பார்த்தார்கள். ஆனால் அவர் எதையும் கேட்பதாக இல்லை.

நெல்கூட்டி - சிறுகதை

இது எப்பொழுதும் நடப்பதுதான் என்றாலும், அவர்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. காட்டுக்காரர்கள் துரத்துவதற்குக் காரணம் இருந்தது.

தங்கள் பண்ணையத்தில் வேலை செய்பவர்களுக்கு மட்டும் கூட்ட விடுவார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், நெல் கூட்ட வருபவர்கள் கூட்டி எடுக்கும் சாக்கில், அறுக்காத காடுகளின் ஓரங்களில் இருக்கும் நெற்கதிர்களைக் கைவைத்து நசுக்கியும் உருவியும் திருடிக்கொள்வார்கள். இதனாலேயே நெல் கூட்டிகளைக் காட்டுக்குள் விடமாட்டார்கள்.

இருவரும் கூட்டிய நெல் அனைத்தையும் மூட்டையாகக் கட்டிவைத்தார்கள். நிமிர்ந்து பார்த்தபொழுது சூரியன் உச்சிக்கு வந்திருந்தது. அப்போது குப்பி ``பசிக்குது முத்தா, கஞ்சிய குடிச்சுட்டுப் போலாம்’’ என்றாள். முத்தா கொஞ்சம் தயங்கியபடி ``இல்லக்கா, நீ உண்ணு, இன்னிக்கு சனிக்கிழமை’’ என்றாள். ``பக்கத்துல இருக்க கிணத்துல ஒரு முங்கு முங்கிட்டு வா’’ என்றாள் குப்பி. முத்தா ``இல்லக்கா வேண்டாம். ஊட்ல போய் ஒரு சொம்பு தண்ணி ஊத்திக்கிறேன்’’ என்றாள். சரி என்று குப்பி மட்டும் போசியைத் திறந்து மரத்தடியில் உட்கார்ந்தாள்.

இவர்கள் மரத்தடியில் உட்காருவதைப் பார்த்த காட்டுக்காரர் ``இன்னும் போகலையா நீங்க?’’ என்று கோபமாகக் கத்தினார். ``சாமீ, கஞ்சி ஒருவா குடிச்சுட்டுப் போறோம்ங்க’’ என்று குப்பி பாவமாகச் சொன்னாள். குப்பி முன்பு தூக்குப்போசியைப் பார்த்துவிட்டு அவரும் அமைதியாகப் போய்விட்டார்.

குப்பி கொண்டுவந்த போசியைத் திறந்ததும் கம்மஞ்சோறு வாசம் குபுகுபுவென வீசியது. குப்பி சோத்தைக் கரைத்துக் குடித்துவிட்டு, இலையில் மடித்துவைத்திருந்த கருவாட்டைக் கடித்துக்கொண்டாள். குப்பி சாப்பிடுவதைப் பார்த்ததும் முத்தாளுக்கு எச்சை ஊறியது. இருந்தாலும் சனிக்கிழமை என்பதால் பசியைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டாள்.

என்றைக்கு ராசு தறிகெட்டுப்போனானோ, அன்று முதல் அவனுக்கு நல்லபுத்தி வரவேண்டும் என்று முத்தா விரதம் இருக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். சனிக்கிழமை என்றால் ஊடுவாசல் சுத்தம் பண்ணி, தலைக்குத் தண்ணி ஊத்திய பிறகுதான் சோறு. அதுவும் ஒரு வேளைமட்டும்.

முத்தாளின் பங்கையும் உண்டுவிட்டு குப்பி நெளிந்தாள். அதைப் பார்த்த முத்தா ``எடு போலாம், உக்காந்து என்ன பண்றது? நேரங்காலமே ஊடு பொய்ச் சேரலாம்’’ என்றாள்.

முத்தா சும்மாடு கூட்டி நிற்க, குப்பி கைபிடிச்சு மூட்டையைத் தலைக்குத் தூக்கிவிட்டாள். மூட்டையைச் சுமந்தவாறே குப்பிக்கு மூட்டை தூக்கிவிட்டாள்.

எதிர்வெயிலுக்குப் படாமல் கிழக்க போறது தேவலை என்று இருவரும் கூடையை இக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு நடந்தார்கள்.

மாசி வெயில் முதுகில் படப்பட, முத்தாளால் நடக்கவே முடியவில்லை. முதுகு பூராம் கிளுவ முள்ளு குத்துவதுபோல் இருந்தது. முந்தானையால் முதுகைத் தேய்த்துக் கொண்டே வந்தாள்.

மாசி, பங்குனியில் பொதுவாக உச்சி வேளைக்குப் போகமாட்டார்கள். இதில் நெல்லு மொளங்கு வேறு பட்டால் சொல்லவே வேண்டாம். மொளங்கு பட்ட முதுகில் வெயில் படப் பட முத்தாளுக்கு நரக வேதனையாக இருந்தது.

வெயில் இறங்க இறங்க முத்தாளின் கால்கள் நடக்க மறுத்தன. அவளைக் கவனித்துக்கொண்டே வந்தாள் குப்பி. முத்தாளை நிற்கச் சொல்லிவிட்டு, மூட்டையை இறக்கி வைத்தாள். சரசரவென வேலியில் எதையோ தேடினாள். கடைசியாக கைப்பிடியளவு தண்ணிக்கினாத்தான் தழையோடு வந்தாள். முத்தாளை துணியை விலக்கச் சொன்னாள். கொண்டுவந்த தண்ணிக்கினாத்தான் தழையைக் கையிலேயே கசக்கினாள். கசக்கிய சாற்றைக் கழுத்து முதுகு என எல்லா இடங்களிலும் பூசிவிட்டாள்.

பொதுவாக தண்ணிக்கினாத்தான் தழையைத்தான் மொளங்கு எரிச்சலுக்குப் பூசுவார்கள். அதைக் கையில் கசக்கினால் கொழகொழவென இருக்கும். எரிச்சல் இருக்கும் இடங்களில் பூசினால் எரிச்சல் தெரியாது.

குப்பி பூசிவிட்டபிறகு முத்தாளுக்குத் தேவலையாக இருந்தது.

பின் இருவரும் ஊர்க்கதை பேசிக்கொண்டே வீடுவந்து சேர்ந்தார்கள்.

முத்தா மூட்டையைத் திண்ணையில் இறக்கி வைத்தாள். எரவாரத்திலிருந்த சாவியைத் தேடி எடுத்துப் பூட்டைத் திறந்து வீட்டிற்குள் சென்றாள். ரெண்டுநாள் முத்தா இல்லாமல் வீடு அலங்கோலமாக இருந்தது. கூலிக்குப் போன வேலன் பொழுதோடதான் வீட்டுக்கு வருவான். ராசைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம், கள்ளும் கறியுமாக எங்காவது கிடப்பான்.

வேலன் வருவதற்குள் சோறாக்க வேண்டும் என்று அடுப்பு பத்தவைத்து உலை வைத்தாள். உலை கொதிப்பதற்குள் சேவலுக்குத் தீனி வைக்கக் கம்பு எடுக்கப் போனாள். கம்பு எடுக்கப்போனவளுக்கு இடிவிழுந்ததுபோல் இருந்தது. அவள் சேர்த்துவைத்திருந்த நெல் மூட்டையைக் காணவில்லை. அவளுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது, அது ராசு செய்த வேலைதான் என்று.

முத்தாளுக்குக் கைகால் எல்லாம் ஓஞ்சுபோனது. அப்படியே சுவத்தில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தாள். அவளால் ஆத்திரத்தை அடக்கமுடியாமல் விம்மி அழுதாள்.

சிறிதுநேரம் அழுதுதீர்த்தாள். பின் வேலன் பசியோடு வருவான் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. முடியை அள்ளிக் கொண்டைபோட்டுக்கொண்டு அடுப்பை நோக்கிப்போனாள். மூடியைத் திறந்து ராகிமாவைக் கலக்கிக் களியைக் கிளறி இறக்கிவைத்தாள்.

மூஞ்சியைத் துடைத்துவிட்டு, கம்பைக் கொண்டுவந்து சேவலுக்கு வைத்துவிட்டு அப்படியே திண்ணையில் உட்கார்ந்தாள்.

பொழுது சாய்ந்து இருட்டியதுகூடத் தெரியாமல் இருட்டிலேயே உட்கார்ந்திருந்தாள். அப்பொழுது மகனின் கூட்டாளி ஒருவன் தலைதெறிக்க ஓடிவந்தான்.

``ஆத்தா, ராசு ஏரி மேட்டுல இருந்து கால் தடுக்கிக் கீழ உளுந்துருச்சு’’ என்றான்.

முத்தாளுக்கு பூமி பிளப்பதுபோல் இருந்தது. வேறு எங்கயாது விழுந்திருந்தால் இவ்வளவு பயந்திருக்கமாட்டாள். ஏரி மேடு என்றதும்தான் பதற்றம் பிடித்துக்கொண்டது. ஏரி மேட்டுக்குக் கீழே, ஆனைக்கத்தாழையைத் தவிர வேறு ஏதும் இருக்காது.

முத்தா அலறியடித்துக்கொண்டு ஓடினாள். அக்கம் பக்கத்து ஆட்கள் எல்லாம் அவள் பின்னால் ஓடினார்கள். ஊர் முழுவதும் செய்தி தெரிந்துவிட்டது. அனைவரும் பந்தம், விளக்கு என அனைத்தையும் தூக்கிக்கொண்டு ஏரி மேடு வந்துசேர்ந்தார்கள்.

முத்தா கற்றாழைக்குள் குதிக்கப் போக, ஊர் பொம்பளைகள் அவளைப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். ஆண்கள் பந்தத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு கற்றாழைக்குள் ராசுவைத் தேடிப்போனார்கள்.

வீட்டிலிருந்த நெல்லைக் கள்ளுக்கடையில் வைத்துக் கள்ளும் கறியும் கொண்டு வயிற்றை நிரப்பினான். கால்போனபோக்கில் நடந்தவன் ஏரி மேட்டில் அங்கும் இங்குமாகத் தட்டுத் தடுமாறினான். கால் பின்னிப் பின்னி நடந்ததில் கொழிஞ்சிச் செடி தட்டி சுதாரிக்க முடியாமல் உருண்டு கீழே விழுந்தான்.

நெல்கூட்டி - சிறுகதை

உருண்டு போகப்போக, கிடைத்த இடத்தையெல்லாம் கற்றாழை பதம் பார்த்தது. பட்ட காயம் எதுவும் கள்ளின் மகிமையால் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. எழுந்து மேலே வர முயற்சி செய்ய, கற்றாழையில் கால் வைத்து ஏறினான். அது ராசுவின் காலைப் பதம் பார்த்தது. காலை வெடுக்கென இழுத்தவன், நிலைதடுமாறி அருகிலிருந்த கற்றாழைமீது விழுந்தான். விழுந்தவனால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை. கற்றாழையின் கருக்கு அவனின் கழுத்தைக் கிழித்திருந்தது. கருக்கின் கூர்மை அவனுக்கு மட்டுமல்லாமல் பல பேரின் உயிரைப் பறித்துள்ளது.

நீண்ட நேரம் தேடிய பிறகு ஆளைத் தூக்கிக்கொண்டு மேலே வந்தார்கள். மகனைப் பார்த்ததும் முத்தா சுயநினைவிழந்து விழுந்தாள். ஊர் ஆம்பளைகள் ராசுவின் உடலை வீட்டிற்குக் கொண்டுவந்தார்கள். முத்தாளையும் கைத்தாங்கலாகக் கூட்டிவந்தார்கள். அவள் மயக்கமாகவே சுவரில் சாய்ந்திருந்தாள்.

முத்தா மயக்கம் தெளிந்து பார்த்தபொழுது, ராசுவின் உடல் நடுவீட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. தலைமாட்டில் தீபம் எரிந்துகொண்டிருந்தது.வேலன் ராசு கால்மாட்டிலிருந்து அழுதுகொண்டிருந்தான்.

நினைவு திரும்பியும், பித்துப் பிடித்தது போலவே உட்காந்திருந்தாள் முத்தா. ``பையன கண்டிச்சு வளத்துருக்கணும். எங்க போறான், வாறான், என்ன பண்றான்னு பெத்தவங்க பாக்கணும். காசு காசுன்னு ஓடுனா இப்புடிதான் ஆகும்’’ என்று ஊர்ச் சனம் பேசுவது முத்தா காதில் விழுந்தது.

முத்தாளின் நிலையைப் பார்த்த குப்பி, அவளே எழுந்துபோய் வள்ளத்தை எடுத்தாள். முத்தா கூட்டிக்கொண்டு வந்த நெல்லை வள்ளம் நிறைய மூடினாள். நெல்லை ஒல்லில் போட்டு இடித்து படிநிறைய அரிசியைக் கொண்டுவந்தாள்.

அவள் அரிசியுடன் உள்ளே வந்ததும், பக்கத்துவீட்டு மருது ``ஏப்பா, சனிக்கிழமை தனிப் பொணம் போகக்கூடாதுப்பா, ஒரு கோழியை அறுத்துக் கொண்டுவாங்கப்பா’’ என்றான். குப்பி புருஷன், முத்தா ஆசையாய் வளர்த்த சேவலை அறுத்துக் கொண்டுவந்தான்.

அறுத்த சேவலை ராசுவின் பாடையில் கட்டித் தூக்கினார்கள். கூட்டத்திலிருந்த குப்பி, புருஷனை இழுத்து அவன் கையில் படி அரிசியைத் திணித்தாள்.

சவம் சுடுகாடு வந்து சேர்ந்ததும், அரிசிப்படி வெட்டியான் கைக்கு மாறியது. ஆம்பளைகள் எல்லோரும் வரிசையில் நிற்க, வேலனை வாய்க்கரிசி போடச்சொன்னான் வெட்டியான். அரிசியை எடுத்துக்கொண்டு ராசுகிட்ட போனான். அவனால் வாய்க்கரிசிகூடப் போடமுடியவில்லை. மருது அவன் கையைப்பிடித்துப் போட வைத்தான். வாய்க்கரிசி போட்டதும் வேலன் ராசுமீது விழுந்து கட்டி அழுதான். சாங்கியத்தை முடித்து மண்ணள்ளிப் போட்டுவிட்டு வேலனைக் கூட்டிக்கொண்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்தனர். ராசுவின் குழிக்கருகில் சேவலின் குழியும் மேடாகத் தெரிந்தது.