கலைப் படைப்பிற்கான விலை உயிர் மட்டுமே! அற்புதமான கலைப் படைப்பு க்ளாஸ்!

மார்க்ஸ் கலையைப் பற்றி சொல்லும் போது நாம் ஒரு நாற்காலியின் விலையை சுலபமாக நிர்ணயித்து விட முடியும். அந்த நாற்காலி செய்வதற்கான மூலப்பொருட்களின் விலை, செய்பவனின் வேலைக்கான கூலி,அடக்க விலை,பிறகு லாபம் இவற்றைக் கணக்கிட்டு ஒரு விலையை நாம் நாற்காலிக்கு நிர்ணயித்து விடலாம்.

ஆனால் ஒரு கலைஞனின் கலைப்படைப்புக்கு விலையை நிர்ணயிப்பது மிகவும் கடினம். கலைஞன் தன் உயிரைக் கொடுத்து ஒரு படைப்பை உயிர்ப்பிக்கிறான். உயிர் விலைமதிப்பற்றது அதுபோலத் தான் கலையும். உயிர் தான் கலைப்படைப்பின் விலை.

பெர்ட் கான்ஸ்ட்ரா இயக்கத்தில் வெளியான ஆவணப்படமான கிளாஸ் நமக்கு தரும் அனுபவத்தை வார்த்தைகளால் விவரிப்பது என்பது  கடினமான ஒன்று. இந்தப்படம்   1950 களில் டச்சு நாட்டில் கண்ணாடிக்  குவளைகள் கைகளாலும், பிறகு இயந்திரங்களாலும் எப்படி தயாரிக்கப்படுகிறது என்பதை ஆவணப்படுத்துகிறது.

நாம் கோபத்தில் சுலபமாக உடைத்துப் போட்ட பல அழகான கண்ணாடிக் குவளைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதர்களின் கலைத்திறனை, இயந்திரங்களின் வேலையை நம்மிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறது.

 அழகான கண்ணாடிக் குவளைகளுக்குப் பின் இருக்கும் மனிதர்களின் உழைப்பை முதலில் பார்ப்போம். மனிதன் தன் கலைத்திறனால் கண்ணாடிக் குவளைகளுக்கு அழகான அற்புதமான தோற்றத்தை வடிவத்தை மட்டும் கொடுப்பதில்லை .அந்த அழகான வடிவம் அவனின் மூச்சுக் காற்றில் இருந்து உயிர் பெறுகிறது. தன்னுடைய கைகளால் சற்று முன் பிறந்த குழந்தையைப் போல அந்தக் குவளையை வருடுகிறான்.

அவனின் ரத்தத்தில் இருந்து பிறக்கும் வியர்வைத் துளிகள் அந்தக் குவளையைப் பரிசுத்தமான கலைவடிவமாக மாற்றுகிறது .நெருப்பின் அணைப்பில் உருவாகும் அந்த அழகான குவளை இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் முன் தாயின் கர்ப்பப் பையில் இருக்கும் குழந்தையைப் போல அந்தக் கலைஞன் தன் இதயத்தின் எண்ணங்களுக்குள் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறான்.

அந்த எண்ணங்கள் பீறிட்டு எழும் போது அந்த நெருப்பிற்குள் அவனின் கை நுழையும் போது சுடுவதில்லை,  பிரகாசமான வெளிச்சமாக நெருப்பு மாறுகிறது . ஒரு கண்ணாடிக் குவளையைப் போல இன்னொன்றை அவன் படைப்பதில்லை. அவனைப் பொறுத்தவரை ஒருவேலையாக அந்தக் குவளையைச் செய்வதில்லை. மாறாக அவன்  குவளையைப் படைக்கிறான்.

ஒரு குழந்தையைப் பிரசவிப்பதைப் போல கண்ணாடிக் குவளையைப் பிரசவிக்கிறான். ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித்துவமாக இருப்பதைப் போல ஒவ்வொரு கண்ணாடிக் குவளையும் தனித்துவமாக நமக்குக் காட்சி தருகிறது.

அதே நேரத்தில் சுவிட்சை தட்டிவிட்ட சில நிமிடங்களில் இயந்திரம் கண்ணாடிக் குவளைகளை ஜீரணம் ஆகாமல் வாந்தி எடுப்பதைப் போல ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஒரே மாதிரியான அச்சில் வார்க்கப்பட்ட கண்ணாடிக் குவளைகளை வெளியேற்றுகிறது. அதில் உயிர் இல்லை .அந்த இயந்திரத்தை இயக்கும் மனிதனும் ஒரு இயந்திரம் போல திரும்பத் திரும்ப ஒரே வேலையைத் தான் செய்யவேண்டியிருக்கிறது.

இயந்திரத்தில் ஏற்படும் சில குறைபாடுகள் ,தடங்கல்கள் மாபெரும் சேதத்தை விளைவிக்கிறது. நாளடைவில் இயந்திரத்தின் சூட்டில் குளிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் மனிதனும் தன் படைப்பாற்றலை மறந்து இயந்திரமாக மாறிவிடுவதை மற்றொரு காட்சி நமக்கு விளக்குகிறது.

இந்த ஆவணப்படத்தில், உரையாடலும், பின்னணியாக வரும் வர்ணனைகளும், விவரிப்புகளும் எதுவுமே  இல்லை என்பது இன்னொரு ஆச்சர்யம். இங்கே கண்ணாடிக் குவளை மனிதனின் கலை உணர்வால் படைக்கப்படுவதையும், இயந்திரத்தால் கண்ணாடிக் குவளை செய்யப்படுவது மட்டுமே அழகான இசையுடன் நமக்கு காட்சிப் படுத்தப்படுகிறது.

பதினோரு நிமிடங்களே ஓடுகின்ற இந்த ஆவணப்படம் ஆஸ்கர், பஃப்டா உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றிருக்கிறது. உண்மையில் ஆவணப்படம் என்றால் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமிருப்பவர்கள் கட்டாயமாகப் பார்க்க வேண்டிய படங்களில் முதன்மையானது கிளாஸ்.

க்ளாஸ் ஆவணப்படத்தின் வீடியோ:

:- சக்திவேல்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!