Published:Updated:

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்
"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

வடிவேலு - நகைச்சுவையின் நிகழ்காலத் தொன்மம்ஓவியம் : கார்த்திகேயன் மேடி

செய்திகளை உடனுக்குடன் தெரிந்துகொள்ள... இங்கே க்ளிக் செய்து இன்றே விகடன் ஆப் இன்ஸ்டால் செய்யுங்கள்!

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

மிழர்களுக்கு நகைச்சுவை உணர்வே கிடையாது என்ற கருத்து சிலரால் அடிக்கடி சொல்லப்படுவது உண்டு. அது, தங்களை அதி தீவிரக் கருத்தியல்வாதிகளாகவும், மிகத் தீவிரச் செயல்பாட்டாளர்களாகவும் கருதிக்கொள்பவர்களுடைய அரிய கண்டுபிடிப்பு. இந்த நகைச்சுவை உணர்வை, தர நிர்ணயம்செய்ய உதவும் தரவு எது? சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி, தமிழ் சினிமா எனும் கருவூலம்தான்.

 தமிழ் சினிமா, தமிழர் வாழ்வுடன் ஊடாடும் வெளி மிகவும் நுட்பமானது;  ஆழமானதும்கூட.  இரண்டு தமிழர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள், அவர்களுடைய பேச்சின் பத்தாவது நிமிடத்துக்குள்ளாக, தமிழ் சினிமா பற்றிய தகவல் ஒன்று குதித்துவிடவில்லை என்றால், அவர்களின் ‘தமிழ்த்தனம்’ சந்தேகத்துக்கு உரியதாகிவிடும். இதில் ஆண் - பெண் - மூன்றாம் பாலினம் என்ற பாகுபாடுகள் இல்லை. ஆனால், பீட்டர்களும் அறிவுஜீவிகளும் சேர்த்தி இல்லை. அவர்களின் தரவு அவர்களே பார்த்திராத, கேள்வி வழியாக மட்டும் அறிந்த உலக சினிமாவாக இருக்கும். வளர்பருவத்தில் அக்காமார், அத்தாச்சிமார் உரையாடல்களில், ‘காலம்’ தொடர்ந்து சினிமா வழியாகவே அடையாளப்படுத்தப்படும். உதாரணத்துக்கு, ` ‘காதலிக்க நேரமில்லை’ படம் ரிலீஸ் அன்னைக்குதான் மலர் பிறந்தா’, 

` ‘பணமா பாசமா’ பார்த்துட்டு வந்தபோதுதான் தாத்தா செத்துப்போன செய்தி வந்தது...’ இப்படி வாழ்வின் குறிப்பிட்ட மிக முக்கிய நாட்கள் எம்.ஜி.ஆர் அல்லது சிவாஜி பட வெளியீடுகள் மற்றும் அவர்கள் நடித்த திரைப்படக் காட்சிகள், வசனங்கள் தொடர்பானதாகவே இருக்கும். இது பொதுவிதி. எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிக்கு இணையாக ‘பேச்சின்’ பகுதியானவர்கள் நகைச்சுவை நடிகர்கள். கலைவாணர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், டி.ஏ.மதுரம், காளி என்.ரத்னம், டி.எஸ்.துரைராஜ், புளிமூட்டை ராமசாமி, டி.ஆர்.ராமச்சந்திரன், அங்கமுத்து, டி.எஸ்.பாலையா, எம்.ஆர்.ராதா, கே.ஏ.தங்கவேலு, காகா ராதாகிருஷ்ணன், `குலதெய்வம்’ ராஜகோபால், ஜே.பி.சந்திரபாபு, சுருளிராஜன், நாகேஷ், மனோரமா என முடிவில்லாமல் நீண்டுகொண்டே போகும் பட்டியல் அது. இந்தப் பெரும் பாரம்பர்யத்தின் உச்சநட்சத்திரங்களாகக் கருதப்படவேண்டிய வர்கள் கவுண்டமணியும் வடிவேலுவும். இந்திய மொழி காட்சி ஊடகங்களில், தமிழில் இரண்டு சேனல்கள் பிரத்யேகமாக நகைச்சுவைக் காட்சிகளுக்கு மட்டும் இருப்பதே நகைச்சுவை, தமிழர் வாழ்வின் பகுதியானதற்குச் சாட்சி. படுக்கையறைக்குள் புகுந்துவிட்ட இந்த சேனல்களோடுதான் மக்கள் தூங்குவதற்குப் போகிறார்கள். அது ஒரு வகையில், அந்த நாளின் அழுத்தங்களில் இருந்து அவர்களை விடுவிப்பதாகவும் இருக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. 

அரிய பொக்கிஷங்கள் போன்ற இந்த நகைச்சுவை நடிகர்கள் ஒவ்வொருவரும், அவர்களின் தனித்துவமான பாணியில் தங்களை நிறுவிக்கொண்டவர்கள். அந்த வகையில் இவர்களில் முன் - பின் என்ற ஒப்பீடுகள் / மதிப்பீடுகள் ஓரளவில் தேவையற்ற ஒன்றுதான். ஆனாலும் காலத்தை அடையாளப்படுத்தியும், காலங்கடந்தும் தொடர்ந்து மக்கள் நினைவுகளில் நிலைகொண்ட, இடம்பெற்ற கலைஞர்கள் அதற்காகக் கொண்டாடப்படுவது நியாயமானது. அந்த வகையில் ஒப்பீடுகள் தவிர்த்து இவர்களைத் தனித்தனியே மதிப்பீடு செய்வது பொருத்தமாக இருக்கும். ஆனாலும் `வடிவேலு இல்லாம நான் தூங்க மாட்டேனே மச்சி! மச்சீ’ எனப் பெண்குரல் பாடும் வகைக்கு ஒரு நிகழ்காலத்தின் தொன்மமாகி விட்டிருக்கும் (இந்த இணை முரண்தான் மிகுந்த கவனத்துக்கு உரியது) ‘வைகைப்புயல்’ வடிவேலு முந்தி நிற்பதைத் தவிர்க்க முடியாது.

50 சொச்சம் வருட தமிழ் சினிமா பார்வையாளனின் மனதில், ‘ஓங்கி’ நிற்கும் வடிவேலு, முந்திக்கொண்டு வருவதற்கான காரணிகள் பல. அவற்றைத் தொகுக்கும் பொருட்டு சில அடிப்படைகளை முன்வைக்கலாம். அனைத்து நகைச்சுவை நடிகர்களுக்குமான பொதுவிதிகள்தான் இவை. குறிப்பாக ‘டைமிங்’ என்ற ‘ஆங்கிலத் தமிழ்’ வார்த்தையால் அறியப்படுவது பிரதானமானது. அதாவது, சரியான நேரத்தில், சரியான கால இடைவெளியில், சரியான லயத்தில் சொல்வது. அதற்கு அடுத்த கூறு, நடிகனின் உடல்மொழி. இது பக்கம் பக்கமாக விளக்குவதற்கான விவகாரம். சில அடிப்படை உடல்மொழிப் பண்புகளை மட்டும் சொல்லலாம். பாத்திரத்தின் தன்மையை அறிந்து, அதற்கு உரிய உடல்மொழி கட்டமைக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், நடைமுறையில் நடிகர் தேர்வின்போதே இந்த உடல்மொழிச் சாத்தியம் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிடும். அதாவது, குறிப்பிட்ட பாத்திரங்களுக்கான உடற்கூறு கொண்டவர்கள் தேர்வு செய்யப்படுவது வாடிக்கை. மூன்றாவது பிரதானக்கூறு, ‘ஒத்திசைவு’. அதாவது காட்சியின் தன்மை, இயல்புக்கு ஏற்றவாறு பிற பாத்திரங்களை ‘ஓரங்கட்டாமல்’ நடிப்பது.

இந்த அடிப்படைகளில் ஒரு நகைச்சுவை நடிகனின் தேவை முதல்கூறான ‘டைமிங் சென்ஸ்’. இன்னும் சொல்வதானால், அதுதான் ஒருவரை நகைச்சுவை நடிகராக்குவதன் அடிப்படையே. ரஜினிகாந்த் உள்ளிட்ட சூப்பர்ஸ்டார்களே இந்த குணநலன் வழியாகத் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொண்டவர்கள்தான். இதர உச்சநட்சத்திரங்களான கமல்ஹாசன், விஜய், அஜித், சூர்யா போன்றவர்கள், இந்த நகைச்சுவை ‘டைமிங்’கில் தட்டுத்தடுமாறி சமாளிப்பவர்கள்தான்.

வடிவேலுவைப் பற்றிய பதிவு, அவர் முதன்முதலாக அடையாளம் காணப்பட்ட ‘என் ராசாவின் மனசிலே’ படத்தில் அவர் தோன்றும் முதல் காட்சியில் இருந்து தொடங்குவது பொருத்தமாக இருக்கும். கவுண்டமணி, செந்தில் பிரதான நகைச்சுவைப் பாத்திரம் ஏற்ற படத்தில், ஒரு துணைப் பாத்திரம் வடிவேலு. அவருக்கு என அறிமுகக் காட்சி வைத்தவர்களுக்கு அவர் பெருங்கடன்பட்டிருக்கிறார். ‘உன் வாயால் உனக்கு ஆபத்து. நீ சும்மா இருந்தாலும் உன் வாய் சும்மா இருக்காது’ என ஜோசியக்காரர் சொல்ல, முன்னால் அமர்ந்து கேட்கும் ஒல்லிப்பிச்சான் வடிவேலுவின் முகபாவம் கேமராவை முதன்முதலாக எதிர்கொள்பவரைப் போலன்றி, ஒரு நீண்ட அனுபவமிக்க நடிகனின் ‘பாவ’த்துடன் வெளிப்படும். ஜோசியம் கேட்பவனின் ஆர்வமும் எதிர்பார்ப்பும் அவரது கண்களில் மின்னும்.

ஜோசியக்காரன் குரல் லயத்துக்கு ஒத்திசைவான எதிர்வினை முகத்தில் வெளிப்படும். அதற்கு அடுத்து, கவுண்டமணியிடம் சிக்கி உதைபடும் காட்சி. அந்தக் காட்சியிலும் அவ்வளவு இயல்பாக இருக்கும் அவரது இருப்பு. அந்தக் காட்சியில் வடிவேலுவின் உடல்மொழி, காட்சியின் தன்மையை யதார்த்தத்துக்கு நெருக்கமாகத் தள்ளிவிடும்.

`இசக்கி’ என்ற பாத்திரப் பெயருடன் அவர் நடித்த ‘தேவர் மகன்’ திரைப்படம்தான் அவரை அடுத்த கட்டத்துக்கு உந்தித்தள்ளிய வாய்ப்பு. குறிப்பாக, கலவரத்தில் ஒரு கையை இழந்து மருத்துவமனையில் இருப்பவரைப் பார்க்கவரும் கமலிடம், ‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லீங்கய்யா’ என்று சிரித்துவிட்டு, ‘என்ன... கழுவுன கையிலேயே திங்கணும், திங்கற கையிலேயே கழுவணும்’ எனும் காட்சி ஒரு நகைச்சுவை நடிகனை அசைக்க முடியாத நடிக ஆளுமையாக மாற்றிய தருணங்களில் முக்கியமானது. அறிமுக நடிகரான வடிவேலு, தன்னை நிறுவிக்கொண்ட வகைக்கு இந்தக் காட்சிகள் சாட்சியம்.

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

அவரது எண்ணற்ற பாத்திரங்களைப் பட்டியலிட முயற்சிப்பது எளிது அல்ல. ஆனால், சில வகைமைகள் அறிந்துகொள்ள வேண்டியவை. பெரும்பான்மையான தொடக்ககாலப் பாத்திரங்கள் அவரை உடல் வலுவும் பொருளாதாரம் மற்றும் சாதிய வலுவும் அற்ற, ஆனால், வாய்த்துடுக்காகப் பேசி வம்பில் மாட்டிக்கொள்ளும் கிராமத்து விளிம்புநிலை மனிதனாகவே சித்தரித்தன. இந்த வகைமையின் பிரதான மாதிரி ‘பாஞ்சாலங்குறிச்சி’ படத்தின் `சொன்னான்’ பாத்திரம். சலவைத் தொழிலாளியான அவர் செய்யும் ‘சேட்டைகள்’, ஒரேவேளையில் சாதியப் படிநிலைகளைக் கலைப்பதாகவும் உடனடியாக அதைச் சமன்செய்வதாகவும் இயங்கும். உயர்சாதி வில்லனின் நிலத்தில் அவனை துச்சமாகத் தன் நண்பனிடம் பேசுவதும், அந்தப் பேச்சு வெளிப்பட்டு அடிவாங்குவதில் முடிவதும் ஒருசேர நிகழும். இந்தத் திரைப்படத்தில், குடித்துவிட்டு விரித்துப் படுத்துத் தூங்க, பாய் ஒன்றுடன் அவர் நிகழ்த்தும் ‘நாடகம்’ தேர்ந்த நடிகனின் லாகவம். ஓர் ஓரங்க நாடகத்துக்கான நீளம்கொண்ட காட்சியில் பெரும்பான்மையாக ஒரே ‘டேக்’கில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சி அது. அதில் அவர் காட்டும் பாவம், உடல்மொழி ஆகியவை தனித்துவமானவை. வடிவேலுவின் முத்திரைப் பாத்திரம் ‘உதார்’விடும், வெட்டி ஜம்பம் பேசிவிட்டு கிராமத்து முரடர்களிடம் சிக்கித் தவிப்பதுதான். இந்த வகைப் பாத்திரங்களின் நடிப்புத் தேவை மிக நுட்பமானது. ஒரே வேளையில் ‘வாய் வீச்சும்’, அதைத் தொடரும் எதிர்வினையை துணிச்சலாக எதிர்கொள்வதுபோலவும் ஆரம்பித்து, இறுதியில் அஞ்சி ஓடுவதாக அல்லது அடி வாங்குவதாக காட்சிகள் நடிகனின் வெவ்வேறு முகபாவங்களைக் கோரும்.

‘டேய் நாங்கள்லாம் சிங்கம்டா’ எனும் போதுள்ள முகபாவத்தில் இருந்து எதிராளி முறைக்கத் தொடங்கியதும், ‘நாங்கல்லாம் யாரு வம்புக்கும் போறது இல்ல’ என்று ஜகாவாங்கும் முகபாவத்துக்கு மாறுவது சவாலானது. ஆணவச் செருக்கில் இருந்து அச்சத்துக்கு இடம் பெயரும் சவால்.  இந்த விதமான காட்சிகளை அநாயசமாகக் கையாள்வது வடிவேலுவுக்குக் கைவந்த கலை. ஆனால், அவருக்கான சவால் நகர்ப்புற இளைஞன் வடிவில் வந்தது. உடல்வாகு பொருத்தமாக இருந்தபோதும், அவரது `அன்னியமான’ உடல்மொழியை வடிவேலு கையாண்டவிதம்தான் அவரது உச்சபட்ச சாதனையாகக் கருதலாம். குறிப்பாக, கல்லூரி மாணவராக மத்தியதர வர்க்க அடையாளங்களோடு இருந்த கதாநாயகர்களோடு வரும்போது அவர் துருத்தலாக இருப்பதை, வேறுவகையில் பதிலீடு செய்யத்தொடங்கினார். அதாவது நகர்ப்புற ‘பீட்டரிங்கை’ அவரது இயல்பான பாணியில் கையாளுவதற்கான பாத்திரங்களைத் தேர்வுசெய்தார். அரைகுறை ஆங்கிலம், நாகரிகமான நடை என்ற ரூபத்தில் கிண்டலான உடலசைவு போன்றவற்றை முன்வைக்கத் தொடங்கினார்.  ‘சிங்காரவேலன்’ படம் இந்த வகையில் அவருக்கு மிகவும் நெருக்கடியான சூழலை உருவாக்கியது. பொதுவாகவே நகைச்சுவை நடிகர்கள் இரண்டுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் தோன்றும் காட்சிகளில், குறிப்பாகக் கவுண்டமணி உச்சத்தில் இருந்த காலமான அந்த நாட்களில், காட்சிகளின் ஒவ்வொரு ஃபிரேமிலும், அவர் குரலாலும் அதீத உடலசைவாலும் பிறரை/ சக நடிகர்களை ஆதிக்கம் செய்தபடி இருப்பார். அவரது நெருக்கடிக் காட்சிகளின் ஊடாக அது அப்பட்டமாகத் தெரியும். அந்தப் படத்தில் அவரது பாத்திரம் இசைக்குழுவில் வாத்தியக்கருவி ஏதும் வாசிக்கத் தெரியாத அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் அலட்டுவதாக இருக்கும். பாறையின் இடையே சிக்கிய மரமாக வடிவேலு ‘வாயசைக்க’க் கிடைக்கும் அரிய சந்தர்ப்பங்களில் ஒரு விநோத ஒலியை எழுப்பிக் கவனத்தை ஈர்ப்பார். அதற்குப் பின்னரான ‘காதலன்’ போன்ற திரைப்படங்களில் இந்த இம்சையில் இருந்து வெளியேறி தனி நகைச்சுவை நடிகர் ஆனார்.

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

வடிவேலுவின் உடல்மொழிதான் அவரது முத்திரைப் பதிவு. அதிலும், அவரது உடல், படத்துக்குப் படம் மாறியபடி இருந்தது. தொடக்ககால துள்ளல் நடை தொடர்ந்து சாத்தியமாகவில்லை. அசைவில் ஒரு நிதானகதி வந்தடைந்தது. அதையே முதலீடாக்கினார் வடிவேலு. அவரது உடல்மொழி குறித்த ஆய்வுக்கு ‘வின்னர்’ என்ற ஒரு படமே போதும். ‘வின்னர்’ படம் வடிவேலுவைச் சுற்றி மட்டுமே இயங்கியதான பிரமை உருவாகிவிட்டிருக்கிறது. இது ஒருவகையில் வடிவேலு படங்களின் பொதுவிதி எனக்கூடச் சொல்லலாம்.  வடிவேலு தயவில் அவருடன் இணைந்து நடித்த காட்சிகள் வழியாக மட்டும் நினைவில் நிற்கும் நாயகர்கள் பட்டியல் நீளமானது.

‘வின்னர்’ படத்தில், குறிப்பாக தென்னந்தோப்பு ஒன்றில் அடிவாங்கும் காட்சியில் அவரது உடல்மொழி அற்புதம். அடித்து முன்னே தள்ளப்படும்போதும் முகத்தில் வெட்டி வீராப்பு மிளிர்ந்தபடி இருக்கும். தொடர்ந்து அடிக்கப்படும்போதும் அந்த ‘மப்பை’ கைவிடாமல் முன்பின்னாகச் சாய்ந்தபடி இருப்பார். இறுதியான வலுவான அடிக்கு முன்னர் வரை எச்சரிக்கும் தொனியில் ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்றபடி இருந்துவிட்டு கடைசியில் ‘அழுதுருவேன்’ எனும்போது எதிராளியையும் சிரிக்கவைத்துவிடுவார். ‘கைப்புள்ள’ தமிழ் சினிமாவின் சாகாவரம் பெற்ற பாத்திரம். குணமாகிக்கொண்டிருந்த ஒடிந்த காலொன்றுடன் நடிக்கவேண்டியதானபோது, அதையே அந்தப் பாத்திரத்தின் தனித்துவமான குணமாக்கி, அதில் திளைத்தவர் அவர். 

அவரது நகைச்சுவைக் காட்சிகளுக்காக மட்டுமே நினைவில் நிற்கும் இன்னொரு படம், ‘கிரி’. பேக்கரி முதலாளியாக வரும் வடிவேலுவும் நாயகன் அர்ஜுனும் உரையாடும் காட்சி, தமிழ்த் திரைப்பட வரலாற்றின் முத்திரைக் காட்சிகளில் ஒன்று. மிகத் தீவிரமான தொனியில் தனது ‘அல்பமான’ கடந்த காலத்தைப் பற்றி பேசும் காட்சி அது. ஆனால், அவர் அதை ஆத்மார்த்தமான உருவாக்கத்தோடு சொல்ல முனைவார். ‘ஆனா எங்கக்கா சூப்பர் ஃபிகர்’ எனும்போது அவரது வாடிக்கையான ‘உதார்’ உள்ளே புகுந்துவிடும். ஏறத்தாழ ஒரே தொடர்காட்சியாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் அந்தக் காட்சியில், அவரது ‘பாவங்கள்’ மாறியபடியே இருக்கும். நகைச்சுவை நடிகர்களில் பலர் மிகச் சிறப்பான குணச்சித்திரப் பாத்திரங்களை ஏற்று ஜொலித்தவர்கள். ஆனால், ஒரு பாத்திரம் தனக்கு அவ்வளவு சொல்லிக்கொள்ளும்படியானதாக இல்லாத பின்புலத்தை, ஒரு குணச்சித்திர நடிகனுக்கான பாவங்களுடன் பேசி, காட்சியை நகைச்சுவையின் உச்சமாக்கியதுதான் அற்புதம். இங்குதான் நிகழ்காலத்திலேயே தொன்மநிலையை அடையும் சாத்தியம் அவருக்கு வாய்த்தது.

தமிழ் சினிமா பெரும்பாலும் நாயக மையமானது.  ‘அதிநாயகர்கள்’ (சூப்பர்ஸ்டார்) தங்கள் சக நடிகர்களோடு எப்படி இணைவு காண்கிறார்கள் என்பது மிக முக்கியமான கூறு. ‘அதிநாயகர்கள்’ அடிப்படையில் நல்ல நகைச்சுவை நடிகர்களாகவும் இருக்கவேண்டியது அவசியம். ரஜினிகாந்த் இந்த வகைக்கான பிரதான மாதிரி. அவர் சக நகைச்சுவை நடிகர்களுடன் ஒத்திசையவும், சில வேளைகளில் அவர்களுக்கு சவாலாகவும் செய்வார். கமல்ஹாசன் இதற்கு எதிரானவர்.

அதனாலேயே அவரது பெரும்பான்மையான படங்களின் நகைச்சுவைப் பகுதிக்கான பொறுப்பையும் அவரே ஏற்கத் துணிவார். விளைவு, அவரது படங்களில் கவுண்டமணி, செந்தில், வடிவேலு, விவேக் ஆகியோரின் பங்களிப்பு பெரும்பாலும் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும். ரஜினி ‘சந்திரமுகி’ படத்துக்கு முதலில் வடிவேலுவிடம் கால்ஷீட் வாங்கிவிடும்படி சொன்னதாகச் செய்தி உண்டு.  கவுண்டமணி உச்சம் பெற்ற பிறகு காட்சிப் பரப்பிலும், வசனங்களில் கொடுத்த `அழுத்தங்கள்’ வழியாகவும் நாயகர்களை ‘வாருவதை’ (கிண்டல்செய்வதை) தொடர்ந்து செய்யத் தொடங்கினார்.  வடிவேலுவிடம் இந்தப் போக்கின் ஓர் இணுக்கைக்கூடக் காண முடியாது.  இன்றும் அடையாளமற்று இருக்கும் எத்தனையோ நாயகர்களின் படக்காட்சிகள் திரையாகும்போது, அவரது இந்தத் ‘தன்முனைப்பற்ற’ தன்மை வெளிப்படும். அவர் அளவில் காட்சியின் நோக்கத்தைக் குலைக்காத வகையில் மட்டுமே தன் இருப்பை நிறுவுவார்.

அதிநாயகரின் ‘சந்திரமுகி’ படத்தில் அவர் தோன்றும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இந்த ஒத்திசைவு துலக்கமாக இருக்கும். சக நடிகர்களுக்கு இசைவான நடிப்பு என்ற தளத்தில் அவர் ஒரு பெரும் பொக்கிஷம்.

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

தமிழ் சினிமா நகைச்சுவைக் காட்சிகளுக்கான ஆழமான தளத்தைக் கட்டமைத்தவர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் என்ற மாமனிதர். அவரைத் தொடர்ந்தவர்களும் ஓரளவில் அதனைத் தொடரவே செய்தனர். பல வேளைகளில் சமூக வழக்கங்கள் அல்லது அமைப்புகளைத் தொடர்ந்து கிண்டல்செய்வது நடக்கும். கவுண்டமணி திரைப்படங்களில் கிராமத்து ஆலமரத்தடி பஞ்சாயத்துகள் தொடர்ந்து கடுமையாகச் சாடப்படும். வடிவேலு திரைப்படங்களின் உள்ளடக்கம் பெரும்பாலும் கிராமத்து வாழ்வுச் சூழலில் முற்றிலுமாகப் பொருந்திப்போகும் யதார்த்த அடிப்படைகள் கொண்டவை. அவர் வம்பில் சிக்கி அடிவாங்குவதும், ஜம்பம் செய்து அவமானப்படுவதும், அவர் செய்யும் சில்லறை அடாவடிகளும், சூழலில் இருந்து முற்றிலும் விலகியிருக்காது. சைக்கிள் கடைக்காரர், ‘சைக்கிளை விடும்போது பணம் கொடுத்தால்போதும்’ என்று சொன்னதைச் சாக்காக்கி சைக்கிளைவிடாமல் சுற்றும் அடாவடித்தனம், மனைவியிடம் வாங்கிய அடிக்காக பஸ் மறியல் செய்யும் விவகாரம், பஸ்ஸில் கம்பியைப் பிடிக்காமல் நிற்கும் சாகசம், ஒட்டகப் பாலில் டீ போடச் சொல்லும் அடாவடி, விமானத்தில் டிக்கெட் எடுக்காமல் வர முடியும் என்பதை ஒரு நொடி நம்பும் யதார்த்தம்... என அனைத்தும் வாழ்வுவெளியில் காலூன்றி நிற்பவை. 

தமிழ் சினிமாவின் உரையாடல்கள், பகுதியாக அல்லது மொத்தமாகவும் பேச்சு வழக்காக மாறும் தன்மை தொடர்ந்தபடி இருக்கும் ஒன்றுதான். என்.எஸ்.கிருஷ்ணன்  வார்த்தைகள், பேச்சுவழக்கின் பகுதியானது உண்டு. மரியாதையாகப் பேசும்போது ‘திரு’ போட்டுப் பேச வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்படும் வேலையாள் காளி என்.ரத்னம், அனைத்து உயிரற்ற பொருட்களுக்கும் மரியாதை விகுதி போட்டுப் பேசுவார் (`திரு.நாற்காலி’, திரு.அலமாரி’... என்று) இனிமேல் ‘திரு’ போடக் கூடாது என்று அறிவுரை மாற்றப்படும். மறுநாள் ‘திருடன் திருடிக்கொண்டு போய்விட்டான்’ என்பதை ‘டன் வந்து டிக்கிக்கிட்டுப் போயிட்டான்’ என்பார். இந்த வேடிக்கைப் பேச்சு வழக்காறின் பகுதியானது. ‘டணால்’ தங்கவேலு என்ற அடையே கே.ஏ.தங்கவேலுவுக்கு அவரது ‘டணால்’ என்ற வார்த்தைப் பிரயோகத்தின் வழி நடந்தது.

‘என்னத்த’ கன்னையா என்ற பெயராலேயே ஒரு நடிகர் அறியப்பட்டார். அவர் ஒரு திரைப்படத்தில் ‘என்னத்தப் பார்த்து, என்னத்தப் பேசி’ என்று சலிப்பை வெளிப்படுத்தும் விதமாகப் பேசுவார். அது வழக்காறு ஆகி மாணவர்களிடையே ‘என்னத்தப் படிச்சு, என்னத்த பாஸ் பண்ணி’ என்பதான பொதுமொழியானது. இதுபோல், பேச்சின் பகுதியான சினிமா வசனங்கள் உள்ளன. பி.எஸ்.வீரப்பாவின் ‘சபாஷ்... சரியான போட்டி’ (வஞ்சிக்கோட்டை வாலிபன்) அசோகனின் ‘ஆறு மாசமா ஆளையும் பணத்தையும் காணலை’ (நான்) நாகேஷின் ‘என்ன அஞ்சு ஏக்கர் நெலமும் பம்பு செட்டுமா கேக்கப் போறேன்’ (வசந்த மாளிகை) டி.எஸ்.பாலையா அவர்களின் ‘இன்னிக்கி என்ன கிழமை... வெள்ளியா? நான் கத்திய கையாலக்கூட தொட  மாட்டேன்’ (மதுரை வீரன்) என்ற வசனமும், ‘என்னடா இது மதுரைக்கு வந்த சோதனை’ (திருவிளையாடல்) ‘அடேங்கப்பா! ஆட்டம் பலமாயிருக்கே’ மற்றும், ‘தம்பி அந்த சோடாக்கடைக்கு பக்கத்துல எனக்கொரு பீடாக் கடையத் தெரியும், நானும் வாரேன்’ (தில்லானா மோகனாம்பாள்). தமிழ் பேச்சுவழக்கு அகராதியை வளப்படுத்தும் திரைப்படங்களின் பங்களிப்பு இப்படித் தொடர்ந்தது.

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

பல வேளைகளில் நாயகர்களின் பன்ச் டயலாக் வடிவில் இது நடந்ததும் உண்டு. ஆனால், அவற்றில் வெகுசிலவே ‘வழக்கின்’ பகுதியாகும். அதாவது, அது மீண்டும் உச்சரிக்கப்படும்போது அதன் ‘பொருள்’ அதேவிதத்தில் தொடரும். ‘நான் ஒரு தடவை சொன்னா நூறுதடவை சொன்னது மாதிரி’ என்பது அதன் மூலத்தின் பொருளை இழப்பது இல்லை. பொதுவழக்காக எல்லா சூழல்களிலும் அவற்றின் ‘தொனியை’ உள்வாங்கி இயக்கம்கொள்வது வெகு சில வார்த்தைகளே. அந்த வகைக்கான மிகச் சிறந்த  மாதிரி, கவுண்டமணியின் ‘அரசியல்ல இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா’. ஆனால், இந்தத் தளத்தில் வடிவேலு தமிழ் மொழியின் பேச்சு அகராதிக்கு ஒரு பெரும் கொடையாளர் எனும் அளவுக்கு அவரது சொற்பிரயோகங்களும், அவற்றை அவர் உச்சரித்தவிதமும் நடந்தேறின.

பெரும்பாலும் மதுரை ஸ்லாங்கில் பேசியவர் வடிவேலு.  மதுரை பிரதேசத்தின் உடல்மொழியையும், ஒலி எழுப்புதல் முறைகளையும் இயல்பாகவும் லாகவமாகவும் கையாண்டு, அந்தச் சொற்பிரயோகங்களுக்கு தமிழகம் தழுவிய அங்கீகாரத்தையும் பேச்சுவழக்கின் பகுதியாக மாறும் வாய்ப்பையும் உருவாக்கினார். மிக எளிய ‘ஆஹா!’ ‘ஏய் வந்துட்டாய்ங்கடா’, ‘நல்லாத்தான
போய்க்கிட்டிருந்துச்சு’, ‘நாங்கள்லாம்…’ ‘அது போன மாசம்’, ‘அய்யோ... அய்யோ...’, ‘ஒனக்கு கப்பு இல்ல, வெங்கல சொம்புகூட கிடையாது’, ‘அப்படியெல்லாம் சொல்லப்படாது’, ‘இங்க பாரு, அண்ணனைப் பாரு... மனசு தைரியத்தை மட்டும் விடப்படாது’, ‘டேய் அவனா நீயி?’, ‘என்னமோப்பா’, ‘பேசுறயா... லேடன்கிட்ட... பின்லேடன் கிட்ட’, ‘நம்மல்லாம் யாரு வம்புக்கும் போறதில்ல,’ ‘பறிகொடுத்தவனுக்குத்தானடா வலி தெரியும்’, ‘என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே’...  என நீண்டபடி இருக்கும் பட்டியல் அது. உள்ளபடியே வடிவேலு நகைச்சுவைக் காட்சிகள் வழியாக அறிமுகமாகி, இன்று புழக்கத்தில் இருக்கும் சொற்கள் ஏராளம். அது தனித்த ஆய்வுக்கான தொகுதி. இந்த வகையில் சில ஆங்கிலச் சொற்பிரயோகங்களும் உண்டு. அடிப்படை ஆங்கில அறிவு பெற்றிராத வடிவேலு, பின்னாட்களில் ஆங்கில வார்த்தைகளை அதன் நேர்பொருளில் பயன்படுத்தினார். அந்த வார்த்தைகள் சினிமா வட்டாரத்தில் புழங்கும் ஆங்கில வார்த்தைகள். அவற்றைக் காட்சியின் நோக்கத்தைத் தெளிவாக உணர்த்தும்படிக்குப் பயன்படுத்தினார் என்பதுதான் சிறப்பு. அவற்றில் சில... ‘லுக்கு அங்க... லிப்பு இங்கயா?’ (கவனமின்றிப் பேசுதல்), ‘என்னடா எல்லாம் நான்சிங்க்-ஆ இருக்கு’ (டப்பிங் தொடர்பிலான வார்த்தை இங்கே அபசகுனம் என்ற அர்த்தத்தில் பயன்படுகிறது), ‘போங்க சார். நீங்க டைமிங்க மிஸ் பண்றீங்க’, ‘அப்ப நான் இப்படி ப்ரொஃபைல்ல நின்னு டர்ன் பண்றேன்’. இப்படி நீண்டுகொண்டே போகும்.

வடிவேலு எனும் நடிகன் தொடர்ந்து தன்னைச் சுற்றிப் புழங்கும் வார்த்தைகளைச் சூழலுக்குப் பொருத்தமாகக் கையாண்டவிதமும் சமூக அன்றாடங்களை உள்வாங்கி தனது பாணியில் சினிமாவுக்குள் பிரதிபலித்தவிதமும்தான் அவரை ஒரு நிகழ்காலத் தொன்மமாக்கியிருக்கிறது.

 வடிவேலு எனும் நகைச்சுவை நடிகர் வெகுசிலரால் மட்டுமே எட்டக்கூடிய உச்சங்களை தன்னியல்பில் எட்டியவர். உள்ளபடியே அவர் இல்லாத தமிழ் சினிமா, அந்த ஆளுமை இன்மையின் வெறுமையை உணர்த்தியபடியே இருக்கிறது. திரையுலகின் மையப்புள்ளியை விட்டு அவர் அகன்று சில ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டபோதும், அவருக்கான இடம் நிரப்பப்படாததாகவே உள்ளது.

வடிவேலுவின் திரை இருப்பு விலகலை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பதில் தெளிவில்லை. திரை வாய்ப்பு அறுபடும். கண்ணி, ஒரு நடிகர் வாழ்வில் அசாதாரணமானது. திரையின் தேவைகளை பார்வையாளர்களின் ரசனை வெளியை அதன் தேவைக்கு ஒப்ப வழங்கத் தவறும்போது நடிகனின் இருப்பு அற்றுப்போகிறது. இது அதிநாயக நடிகர்களுக்கும், உச்ச நட்சத்திரங்களுக்கும் நிகழ்ந்தபடி இருப்பதுதான். ஆனால், வடிவேலு எனும் நடிகன் உச்சத்திலிருந்து வெளியேறியது இப்படி நிகழவில்லை. மாறாக அந்த நடிகனின் இருப்பு வீர்யமாய் இன்னும் மேலெழுந்து புதிய உச்சங்களை நோக்கி நகர்ந்தவேளையில், இந்த விபத்து நேர்ந்தது. இந்தப் புள்ளியில் ‘இம்சை அரசன் 23-்ம் புலிகேசி’ நினைவுக்கு வருகிறார். தமிழ் சினிமாக் காவிய வரிசையிலான இந்தப் படம் வடிவேலு எனும் நடிகனை அவரது உச்சத்தில் கொண்டு நிறுத்தியது. அதற்கு அப்பாலும் அவரை முன்னகர்த்தும் திரைக்களங்கள் கண்டடையப்படாததே இந்த விபத்துக்கான காரணியாகக் கருத வாய்ப்புள்ளது. தற்போது சவால் பொதுவானது. வடிவேலுவுக்கான திரைக்களங்களை இளம் இயக்குநர்கள் உருவாக்குவதும், அவற்றின் வழியாக வடிவேலு மீண்டு / மீண்டும் வருவது மட்டுமே இன்றைய உடனடித் தேவை.

தமிழ் சாப்ளின்!

"என்னைய வச்சி காமெடி கீமெடி பண்ணலயே?” - சுபகுணராஜன்

மிழ் ரசிகர்கள் உணர்ச்சிவசப்படுகையில் வடிவேலுவை சாப்ளினோடு ஒப்பிடுவது உண்டு. மிகையெனத் தோன்றினாலும் இந்த ஒப்பீட்டை நாம் அவ்வளவு எளிதில் நிராகரித்துவிடவும் முடியாது. நகைச்சுவை நடிப்பின் நுட்பங்களை, ஆகச்சிறந்த உடல்மொழி வழி வெளிப்படுத்தலை அறிந்தவர் சாப்ளின். சர்வதேச அளவிலான அரசியல் புரிதல் அவரிடம் இருந்தது. பகடியைவிட சிறந்த அரசியல் விமர்சனக் கருவி ஒன்று இல்லை என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். வடிவேலுவுக்கும் நகைச்சுவையின் நுட்பங்கள் பிடிபட்டிருக்கின்றன. உடல்மொழியில் இவரும் சளைத்தவர் அல்ல.

இன்றைய தமிழக அரசியலை வடிவேலு அளவுக்கு விமர்சித்தவர், கிண்டல் செய்தவர் யாரும் இல்லை. ஆனால், வடிவேலுவும் சாப்ளினும் வேறுபடக்கூடிய முக்கியமான இடம் எதுவென்றால், சாப்ளினுக்கு தான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்ற தெளிவும் அரசியல் புரிதலும் இருந்தது. தனது கலை யாருக்கு எதிரானது, அது என்ன மாதிரியான விளைவுகளை சமூகத்தில் தோற்றுவிக்கும் என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். மேலும், அவர் தனது நகைச்சுவைக் கலையையும் அரசியலையும் ஓர் அறிவாகத் தொகுத்துக்கொண்டவர். ஆனால், வடிவேலுவுக்கு தான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதும் எத்தகைய அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கலையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதும் முழுமையாகத் தெரியாது. அதனாலேயே, அவரது அரசியல் மிகுந்த நகைச்சுவைக்கு எந்த நெருக்கடியும் யாராலும் எழவில்லை. ஆனால், சாப்ளின் திரைக்கு வெளியேயும் ஆளுமையாக இருந்தார். கலைக்கு வெளியே அவரது அரசியல் கருத்துக்களுக்காக நிறையப் பிரச்னைகளை எதிர்கொண்டார். வடிவேலு, திரைக்கு வெளியே குறிப்பிடும்படியான கருத்தியல் கொண்ட ஆளுமை அல்ல. அவரது தமிழக அரசியல் மேடை நுழைவுகள் அபத்த நிகழ்வுகளாக அமைந்தன. ஆனாலும் முதலில் குறிப்பிட்டதைப்போலவே இருவரும் மக்களின் நாயகர்கள், மக்களை அனைத்து கவலைகளில் இருந்தும் தங்களது நகைச்சுவையால் மீட்டுக்கொண்டிருப்பவர்கள் என்ற அளவில் இந்த ஒப்பீட்டை நாம் முற்றிலும் மறுக்க இயலாது.

வடிவேலு தமிழ்ச் சமூகத்தின் சாமன்ய மனிதர்களின் மனசாட்சியாக தன்னை  வரிந்துகொண்டார். விளைவாக, தன்னையுமறியாமல் மக்களின் கலைப்பிரதிநிதியாக அவர் வெளிப்பட்டார். அதனாலேயே கால்நூற்றாண்டு காலமாக மக்கள் தங்களது அத்தனை அழுத்தங்களில் இருந்தும் விடுவித்த ‘உளவியல் வைத்தியராக’ வடிவேலுவைக் கொண்டாடுகிறார்கள். தன் நகைச்சுவை வார்த்தைகளைக் குறிப்பிடாமல், நினைவுகூராமல் தமிழர்கள் யாரும் ஒரு நாளைக் கடக்க முடியாது என்பதாகிவிட்ட சூழலைச் சாத்தியமாக்கியிருக்கும் வடிவேலு, நிச்சயமாக இந்த நூற்றாண்டின் சிறந்த தமிழ்க் கலைஞர்களில் ஒருவர்.

  - வெய்யில்                            

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு