Published:Updated:

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

Published:Updated:
அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்
அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

எது சினிமா?

‘ஓடுகிற உங்கள் கேமராவை முதலில் நிறுத்துங்கள். இப்போது உங்களைச் சுற்றிலும் நிகழ்கிறதே... அதுதான் சினிமா’ என்றார் கியாரெஸ்தமி. தன்னியல்பில் நிகழ்கிற ஒன்றை ஒரு முன் தயாரிப்போடு பதிவுசெய்ய முடியாது. ஏனெனில், உண்மையை அணுகும்போது உங்கள் இருப்பு மறைந்திருக்க வேண்டும். அதன் இயல்போடு நீங்கள் கரைந்துவிட வேண்டும்.

அப்படி இல்லாமல் ஸ்டோரி போர்டுகளோடும் மூன்று நிலைகள்கொண்ட அச்சடிக்கப்பட்ட திரைக்கதைகளோடும் பக்கம் பக்கமாக எழுதிய உரையாடல்களோடும் திரைப்படத்தை அணுகினால், அதில் நீங்கள் கதை சொல்லலாம்; பார்வையாளனைச் சிரிக்கவைக்கலாம்; பயமுறுத்தலாம்; இருக்கை நுனிக்குக் கொண்டுவரலாம்; பதைபதைப்புக்கு ஆளாக்கலாம். இதெல்லாம் சினிமா என்று நீங்கள் நம்பினால்,  மன்னிக்க வேண்டும்; அது சினிமா இல்லை. நீங்கள் எவ்வளவு அழகாக, உணர்வுபூர்வமாக எடுத்திருந்தாலும் நீங்கள் எடுத்திருப்பது புலிவேஷமிட்ட ஒருவரைத்தான்... நிஜமான புலியை அல்ல என்பதுதான் கியாரெஸ்தமி தன் திரைப்படங்கள் வழியே சொல்கிற விஷயம். ஏனெனில், `திரைப்படம் என்கிற அற்புதமான கலை, வெறுமனே கதை சொல்வதற்கு அல்ல’ என்று கியாரெஸ்தமி நம்பினார்.

ஒருமுறை கேரளா போயிருந்தபோது, காட்டுக்குள் ஒரு யானையையாவது படம் எடுத்துவிட வேண்டும் என்ற முனைப்பில் நான் இருந்தேன். எங்கள் வாகனம் ஒலி எழுப்பாமல் மெதுவாக நகர்ந்தது. நான் இரண்டு பக்கமும் காட்டுக்குள் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து யானையின் அசையும் காதுகள் இலைகளில் ஊடாகத் தெரிந்தன. நான் காரை நிறுத்தி, இன்ஜினை அணைக்கச் சொல்லிவிட்டு கதவு சாத்தும் சத்தம்கூடக் கேட்காமல் மெதுவாக நடந்தேன்.

நடந்து இடப்பக்கம் நகர்ந்தால், முழு யானையையும் படம் எடுத்துவிடலாம். அந்தக் கணத்தின் பரவசத்தை இப்போது என்னால் வார்த்தையில் விவரிக்க முடியவில்லை. மெதுவாக இடப்பக்கம் நகர்ந்தேன். முழு யானையும் தெரிய, வேகமாக மூன்று படங்கள் எடுத்தேன். தயங்கி முன்னால் நகர்ந்து இன்னொரு படம் எடுக்கலாம் என நெருங்குகையில்தான் பார்த்தேன். யானை கட்டிக்கிடந்தது. பாகன் மரத்தடியில் படுத்து கால்மேல் கால் போட்டு பீடி புகைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது. அந்த ஏமாற்றம் அவமானமாகவும் இருந்தது. கியாரெஸ்தமியின் `க்ளோஸப்’ படத்தைப் பார்க்கையில் எனக்கு இந்தச் சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது. ஏற்கெனவே காட்சி பிரித்து, உரையாடல் எழுதி, இதுதான் என்று கட்டிவைக்கப்பட்ட ஒரு கதையைப் படம் எடுப்பதில் என்ன சவால் இருக்க முடியும்? எனவேதான் கியாரெஸ்தமி சர்வதேச சினிமாவின் ஆதர்ச இயக்குநர்களில் ஒருவராக இருக்கிறார்.

‘புதிதாக நீங்கள் எந்தக் கதையைச் சொல்ல முடியும். உலகில் சொல்லாத கதை என்று எதுவும் இருக்கிறதா? எனவே, சினிமாவின் வேலை கதை சொல்வது அல்ல. அது ஒரு கவிதையின் வடிவம். எனவே, திரைப்படத்தில் நான் சொல்ல நினைப்பது கவிதைதான்.’

கியாரெஸ்தமி தனது படங்களில் எதையும் விளக்குவது இல்லை. கேள்விகளை மட்டுமே முன்வைக்கிறார். பதில்களை நாமாகத்தான் தேடிக்கொள்ளவேண்டும்.

‘ஒரு திரைப்படம் புரியவில்லை என்கிறார்கள். அது ஏன் புரியவேண்டும்? நாம் கேட்கிற பாடலில் ஒரு வயலின் இசை வருகிறது. ஒரு புல்லாங்குழல் இசை கேட்கிறது. இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? உணர்வுதான் எனது படங்களின் அடிப்படை. நவீன ஓவியங்களில் ஒரு வண்ணத்தின் அர்த்தம் என்ன? கலைகளில் மிக நுட்பமான வடிவத்தில் இயங்குகிற திரைப்படத்திலும் இசையைப்போல நீங்கள்  புரிந்துகொள்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை. உணர்ந்துகொள்வதற்குத்தான் விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

கலைவடிவங்களில் abstract என்று சொல்லக்கூடிய அரூபம் அல்லது இருண்மை என்பது ஓவியம், சிற்பம், இசை, கவிதை வரை எல்லாக் கலைகளிலும் இருக்கும்போது, அவை எல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்து உருவாகிற சினிமாவில் அது ஏன் இருக்கக் கூடாது? உலகின் கலை வடிவங்கள் அனைத்தும் கலந்து உருவான முழுமையான ஏழாவது  கலைதான் திரைப்படம். அதில் கலக்கிற அனைத்துக் கலைகளிலும் இருண்மை வந்துவிட்டது. ஆனால், அந்தக் கலைகள் அனைத்தும் கலந்து உருவாகிற  திரைப்படம் தன்னளவில் என்னவாக இருக்க வேண்டுமோ அதுவாக இல்லாமல் வெறும் கதை சொல்வதாக இருப்பது ஏன்?’

‘ஒரு படத்தில் நிகழும் அசாதாரணமான தருணங்கள் நமக்குள் சில சன்னல்களைத் திறந்து நம் கற்பனைகளைத் தூண்ட வேண்டும். அவ்வாறு இல்லாமல் நேரடியாக, தட்டையாகக் கதை சொல்கிற  படங்களை நாம் ஏன் பார்க்க வேண்டும்?

எனவேதான் சினிமா என்பது கதை சொல்வதாக இல்லாமல், ஒரு கவிதையைப் போல இருக்க வேண்டும். எனது நூலகத்தில் நாவல்கள் எல்லாம் புதிதாக இருக்கின்றன. ஏனெனில், அவற்றை நான் திரும்பத் திரும்பப் படிப்பதில்லை. ஒருமுறை படித்தவுடன் அதன் கதை எனக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது. இதற்கு மாறாக, கவிதை நூல்களை நான் திரும்பத் திரும்பப் படிக்கிறேன். ஏனெனில், கவிதை என்பது ஒவ்வொருமுறை படிக்கும்போதும் உங்கள் மனநிலைக்கேற்ப அது தரும் உணர்வுகள்  மாறுகின்றன.’

‘எனது சட்டைப்பையில் பணம் இல்லாத போதும் கவிதை இருக்கும்’ என்று சொன்ன கியாரெஸ்தமி தனது படங்களில் பெர்ஷியக் கவிதைகளை அதிகம் பயன்படுத்தினார். படங்களுக்கு அவர் திரைக்கதை எழுதுவது இல்லை. ஒருசில பக்கங்கள் கொண்ட குறிப்புகளைவைத்தே முழுப் படத்தையும் இயக்கினார். படத்திற்கான  உரையாடல்களை படப்பிடிப்புத் தளத்திற்குச் சென்ற பின்னரே முடிவுசெய்தார்.

அதுபோல உரையாடல்களை கியாரஸ்தமி எழுதுவது இல்லை. ஏனெனில், அன்று எடுக்கக்கூடிய காட்சி, அன்று நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கேற்ப மாறுதல்களுக்கு உரியது. மேலும் உரையாடல்களை அவர் எழுதி மனப்பாடம் செய்யச் சொல்லி எடுப்பது இல்லை. காரணம், அவரது படத்தில் நடிப்பவர்கள் முழுக்க தொழில் முறை நடிகர் அல்லாத சாதாரண மனிதர்கள். அவர்களிடம் நடக்கிற விஷயத்தைச் சொல்லி, `இதுதான் விஷயம். நீங்கள் பேசுங்கள்’ என்று சொல்வார். அவர்கள் பேசுவதுதான் அன்றைய காட்சியின் உரையாடல்.

இதனால், ஒரு படத்தை எடுக்கும்போது அதன் முடிவு இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதையும் அவர் முன்னரே தீர்மானிப்பதும் இல்லை. ஒரு கவிதையை எழுதுவதைப் போலத்தான். எதைப்பற்றி எழுதப்போகிறோம் என்கிற உள்ளுணர்வோடு முதல் வரியைத் தொடங்க வேண்டும். அது எப்படி முடியும் என்பது எழுதிய பிறகுதான் கவிஞனுக்கே தெரியும்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

கியாரெஸ்தமியின் இந்த முறை முழுக்க நம் திரைப்பட வழக்கத்திற்கு எதிரானது. ஹாலிவுட் பாணியில் ஒரு திரைக்கதையை அணுகும்போது, முதலில் அந்தக் கதையின் முடிவு என்ன என்பதை உறுதிசெய்த பிறகே நீங்கள் திரைக்கதையை எழுதத் தொடங்க வேண்டும்.

அவர் தன் படங்கள் அனைத்திலும் இந்த விதிகளை மீறினார்.

‘எல்லோருக்கும் பிடித்ததைச் செய்வது வணிகம்; தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது தானே கலை? எனவே, பொழுதுபோக்கு சினிமாவில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை. கவித்துவமான திரைப்படங்கள்தான் எனக்குப் பிடிக்கும்.’

ஒரு கவித்துவமான சினிமா என்பதுதான் என்ன?’

‘கவித்துவ சினிமா என்பது பல துண்டுகளால் ஆன ஓர் ஓவியத்தை இணைப்பதுபோன்ற செயல்தான். இந்த இணைப்பில் வரைந்தவர் உருவாக்கிய ஓவியம் வரலாம் அல்லது உங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப இன்னோர் ஓவியம் வரலாம். ஓவியர் உருவாக்கியதும் நீங்கள் உருவாக்கியதும் பொருந்திப் போகவேண்டிய எந்த அவசியமும் இல்லை. அவரவர் கற்பனைக்கு ஏற்ப ஓர் ஓவியம் உருவாகிறது. இதைத்தான் நான் பார்வையாளரின் பங்கேற்பு என்கிறேன். இவ்வாறு பார்வையாளரின் கற்பனைக்கு ஏற்ப ஒவ்வொருவரும் ஒன்றைக் கற்பனை செய்துகொள்வதால், இந்த வகையான கவித்துவ சினிமா தீர்க்கமான முடிவைக் கொண்டிருப்பது இல்லை. முக்கியமாக, இந்த சினிமா முடியும்போது பார்வையாளருக்கு எந்த அறிவுரையும் போதனையும் சொல்வதும் இல்லை.’

அவர் தனது படங்களில் கதாபாத்திரங்கள் குறித்து எதுவும் விளக்குவதே இல்லை. `Wind will carry us’ படத்தில் வருகிற முதன்மையான கதாபாத்திரம் யார் என்பது குறித்து எந்த விளக்கமும் படத்தில் இருக்காது. `Taste of cherry’ படத்தில் ஒருவர் தற்கொலைக்கு முயல்வார். அதற்கான காரணம் படத்தில் இருக்காது. எனவே, பார்வையாளர்கள் திரையில் பார்க்காத,  இயக்குநர் சொல்லாத விஷயங்களைக் குறித்து தங்கள் சொந்த அனுபவத்திற்கேற்ப ஒரு புரிதல் நிகழும்.

`The wind will carry us’ படம் பற்றிச் சொல்லும்போது, ‘இந்தப் படத்தில் பதினோரு மனிதர்களை அவர்கள் யாரென்று நான் காட்டவில்லை’ என்கிறார். உதாரணத்திற்கு, அவன் செல்போன் பேசுவதற்காக ஒரு மலை மீது வரும்போது அங்கு குழி தோண்டும் ஒரு மனிதருடன் பேசுவான். அவர் யாரென்று படத்தின் கடைசி வரையில் நமக்குத் தெரிவது இல்லை. ஆனாலும், படத்தின் முடிவில் அவர்களைப் பற்றிய புரிதல் நமக்கு வந்து விடுகிறது.

கியாரெஸ்தமியின் வார்த்தைகளில் சொன்னால் `காட்டாமல் இருப்பதன் மூலம் காட்டுவது. இது கவிதையின் குணம்தான். நேரடியாக ஒன்றைச் சொல்லாமல் உருவகங்கள், படிமங்கள் வழியே சொல்லாத ஒன்றை கவிதை சொல்கிறது. ஒரு கவிதையை அணுகும்போது அவரவர்  அனுபவத்திற்கேற்ப உணர்வுநிலையில் ஒரு புரிதல் நிகழ்கிறது. இந்த வகையான சினிமாவையே நான் உருவாக்க விரும்புகிறேன். ரெம்ப்ராண்டின் ஓவியத்தில் சில பகுதிகள் மட்டுமே வெளிச்சத்தில் இருக்கின்றன. மீதம் எல்லாம் இருள்தான்.

அதைப்போல, ஒரு திரைப்படத்தைக் கையாளும்போது ஓர் இயக்குநராக சில பகுதிகளைச் சொல்லாமல்விடுகிறேன்.கற்பனையாலும் படைப்பாற்றலினாலும் கூடுமான அளவு உங்களால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு கற்பனைக்கான வாய்ப்பைக் கொடுக்கிறேன். பெர்ஷிய மொழியில் ஒரு சொலவடை இருக்கிறது. ஒருவன் ஒரு விஷயத்தை ஆழமாகப் பார்த்தால், ‘அவனுக்கு ரெண்டு கண்ணு இருக்கு. இருந்தாலும் இன்னும் ரெண்டு கண்ணைக் கடன் வாங்கிப் பார்க்கிறான் பாரு’ என்று சொல்வார்கள்.
தன் கண்கள் போதாமல் கடன் வாங்கிய அந்தக் கண்களின் வழியே அவன் தீவிரமாகப் பார்ப்பது எது? அந்தக் காட்சியைத்தான்  நான் பதிவுசெய்ய விரும்புகிறேன். அதாவது,  காட்சிக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதற்கு இரண்டு கண்கள். என்ன இல்லை என்பதைப் பார்ப்பதற்கு இரண்டு கண்கள்.

ஒரு படைப்பு என்பது எதையெல்லாம் சேர்க்கிறோம் என்பதை வைத்து இல்லாமல் எதையெல்லாம் நீக்குகிறோம் என்பதைப் பொறுத்து இருக்க வேண்டும்’ என்று இயங்கிய கியாரெஸ்தமி மிகக் குறைவான கதாபாத்திரங்கள், மிக எளிமையான பின்புலங்கள், மிக இயல்பான மனிதர்கள் என திரைப்படத்தில் மினிமலிசம் என்பதற்கு இவரது படங்களைச் சிறந்த உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.

ஒரு திரைப்படத்தை ஒரு கதையற்ற தளத்தில் நிஜத்துக்கும் புனைவுக்கும் இடையில் வைத்துப்பார்க்கிற பரிசோதனை முயற்சிகளில் கியாரெஸ்தமி கவித்துவமான முறையில் இயங்கினார். ஓர் ஆவணப் படத்தையும் புனைகதைப் படத்தையும் அழகாக ஒருங்கிணைத்தார்.
கியாரெஸ்தமியின் படப்பிடிப்பு முறைகள் நமக்கு ஆச்சர்யத்தைக் கொடுக்கும். 

‘நான் திரைக்கதையை எழுதிக்கொண்டு படப்பிடிப்புக்குச் செல்வது இல்லை. இப்படிச் செய்யலாம் என்ற ஓர் எண்ணமும் அது குறித்த சில கதாபாத்திரங்களும் மனதில் இருக்கும். என் மனதில் இருக்கிற அந்தக் கதாபாத்திரத்தைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை, அது குறித்த எந்தக் குறிப்புகளையும் நான் கற்பனையாக எழுதிவைத்துக்கொள்வது இல்லை. எனது கதாபாத்திரங்களுடன் அதிக நேரம் செலவழிப்பேன். அவர்களது இயல்புகளை வைத்து சில குறிப்புகள் எழுதுவேன். இதற்கு ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிடும். பிறகு படப்பிடிப்பு தொடங்கும். நான் அதற்காக உரையாடல்களும் எழுத மாட்டேன். வெறும் குறிப்புகள்தான். அந்தக் குறிப்புகளும் அந்த மனிதரைப் பற்றி நான் புரிந்துகொண்ட விஷயங்கள் பற்றி எழுதிய சிறுசிறு குறிப்புகள்தான். படப்பிடிப்பு தொடங்கியதும் ஒத்திகை கிடையாது. அவர்களை என் பக்கம் இழுப்பதை விட்டுவிட்டு, நான் அவர்கள் பக்கம் சென்று விடுவேன்.

இந்த மாதிரி திரைப்படம் இயக்குவதில் நான் என்னை நான் ஒரு கால்பந்து பயிற்சி யாளரைப் போலத்தான்  உணர்கிறேன். ஒரு பயிற்சியாளர், விளையாட்டு வீரர்களைத் தயார்செய்து உரிய இடத்தில் நிறுத்தியதும் விளையாட்டு தொடங்குகிறது. அதற்குப் பின் நீங்கள் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. நடப்பதை வேடிக்கை பார்க்கலாம். பதற்றமாக இருந்தால், ஒரு சிகரெட் புகைக்கலாம். அதைக் கடந்து நீங்கள் செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை.

`Ten’  படப்பிடிப்பின்போது நான் காரின் பின் இருக்கையில் இருந்தேன். நடிகர்கள் காரின் முன் இருக்கையில் இருந்து பேசிக்கொண்டே வரும்போது  நான் எந்தத் தலையீடும் செய்யவில்லை. சில நேரங்களில் நான் காட்சி நடக்கும் அந்த காரிலேயே இல்லை. பின்னால் வரும் காரில் இருந்தேன். படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்தில் நான் இல்லாமல் இருக்கும்போது நடிகர்கள் இன்னும் சிறப்பாக இயங்குவார்கள் என்று நம்புகிறேன். ஏனெனில், அவர்களில் யாரும் நடிகர்கள் இல்லை. `இதைச் செய், இப்படி இரு’ என்று அதிகமாக விஷயங்களை அவர்களிடம் இருந்து வேண்டுவதன் மூலம் இயக்குநர்கள் அங்கு நடக்கும் இயல்பைக் கெடுக்கிறார்களே தவிர, எதையும் புதிதாக உருவாக்குவது இல்லை. நடிகர் அல்லாதவர்களைப் பயன்படுத்தும்போது அவர்கள் இயல்பில் செய்கிற விஷயங்களை நீங்கள் அனுமதிக்க வேண்டும்.’

அவர் ஒவ்வொரு படத்திலும் விதவிதமான பரிசோதனைகள் செய்து பார்த்தார். பொதுவாக திரைப்படம் பார்க்கும்போது நாம் திரையை மட்டுமே பார்ப்போம். நீங்கள் திரையிலிருந்து பார்வையை விலக்கி படம் பார்க்கிறவர்களின் முகங்களைப் பார்த்தால், அவர்களின் முகபாவனைகள் எப்படி இருக்கும்? அவருடைய `Shirin’ என்கிற படத்தைப் பாருங்கள். இந்தப் படம் முழுக்க பெண்களின் முகங்கள் மட்டுமே இருக்கும். பெண்ணின் சோகத்தைக் குறிக்கிற நாடகம் ஒலியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அந்த நாடகம் பார்க்கிற பெண்களின் முகபாவம் மட்டும்தான் இந்தப் படம். இந்தப் படத்தின் உருவாக்கம் எப்படி என்று படித்துப் பார்த்தபோது சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.

ஈரானின் நடிகையர்களை ஒவ்வொருவராக தனது அறைக்கு வரவழைக்கிறார். ஓர் ஆண் பெண் ஓவியத்தை சுவரில் ஒட்டி, அதைப் பார்த்து தங்களின் காதல் வாழ்க்கையை கற்பனை செய்துகொள்ளச் சொல்கிறார். அவர்களது முகபாவனைகளைப் பதிவுசெய்கிறார். இதுபோல பலரின் முகபாவனைகளைப் பதிவுசெய்த பிறகு ‘ஷ்ரின்’ என்கிற பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த அர்மீனிய இளவரசியின் காதல் சோகத்தைக் குறிக்கும் நாடகத்தின் ஒலியை பின்னணியாகச் சேர்க்கிறார். அவ்வளவுதான். படம் தயாராகிவிட்டது.
படத்தில் உரையாடல் எதுவும் இல்லை. ஒரு நாடகம் எதிரில் நடக்கிறது. அதை நாம் பார்க்க முடியாது. அதில் ஒரு பெண்ணின் இழந்த காதலின் சோகம் இருக்கிறது. நாடகம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்க, நாம் நாடகத்தைப் பார்க்கிற பெண் பார்வையாளர் களின் முகபாவனைகளின் வழியே முழுப் படத்தையும் பார்க்கிறோம்.

இதுபோல இவரது `Five’ என்கிற படமும் வழக்கமாக நாம் பார்க்கிற திரைப்படத்தில் இருந்து வித்தியாசமானது. ஐந்து நீண்ட காட்சிகள். ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒவ்வொரு துண்டுப் படம். ஜப்பானிய இயக்குநர் ஓசுவிற்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட இந்தப் படம், இயற்கையில் நாம் கவனிக்காது கடந்து செல்கிற விஷயங்களில் இருக்கும் கவித்துவத்தைப் பதிவுசெய்கிறது.

இவரது `Taste of Cherry’ படத்தில் ஒருவர் தற்கொலை செய்வதாக முடிவுசெய்து காரில் வருகிறார். வழியில் சந்திப்பவர்களை காரில் ஏற்றிக்கொண்டு அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டே வருகிறார். இதுமாதிரி மூன்று பேரைச் சந்திக்கிறார். அவர்களிடம் இவர் தனது தற்கொலை குறித்துப் பேசிக்கொண்டே வருகிறார்.

படத்தின் இறுதி நிமிடங்களில் மலை அடிவாரத்தில் தான் தோண்டிவைத்த குழியில் அவர் சென்று படுத்துக்கொள்கிறார்.பொழுது விடிகிறது. அவர் இறக்கவில்லை. விழித்துப் பார்க்கிறார். பிறகு குழியில் இருந்து எழுந்து, வெளியில் வந்து ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைக்கிறார். சிகரெட்டைப் பிடித்துவிட்டு அருகில் வந்து நிற்பவரிடம் அந்த சிகரெட்டைக் கொடுக்கிறார். அந்த சிகரெட்டை படத்தின் இயக்குநரான கியாரெஸ்தமி வாங்கிப் புகைக்கிறார். அருகில் அந்தப் படத்தைப் படம்பிடிக்கிற கேமராவும் இருக்கிறது. அதுவரை தற்கொலை செய்ய முயற்சித்த நடிகர் உடன் இருக்க, படத்தின் கடைசிக் காட்சியைப் படம்பிடிக்கிறார்கள். இதுவரை படம் பார்த்த நாம் இப்போது அதே படத்தின் படப்பிடிப்பைப் பார்க்கிறோம். இவ்வாறு புனைவுக்கும் நிஜத்திற்குமான இணைப்பை அழகாக நிகழ்த்துகிறார் கியாரெஸ்தமி.

இந்தப் படத்தில் தற்கொலைக்கு முயற்சிப்பவர், தான் சந்திக்கிற மனிதர்களிடம், தான் குழியில் படுத்து இறந்ததும் மண் அள்ளிப்போடச் சொல்வார். பிறகு வெறுமையுடன் அந்த மலைக்குன்றுகளில் இருந்து மண் சரிந்து விழுகிற காட்சிகளைப் பார்ப்பார். இந்தக் காட்சிகள் கவித்துவ மானவை. இந்தக் காட்சியில் மண்மேட்டின் மேல் அவரது நிழல் இருக்க, மண் சரிந்துகொண்டே இருக்கும். எனினும் நிழலை ஒருபோதும் மண்ணால் மூட முடிவது இல்லை. காட்சிப்படிமமாக படத்தின் கவித்துவமான தருணம் இது. வாழ்வுக்கும் மரணத்துக்கும் இடையிலான விஷயங்களை இந்தப் படம் மிகவும் சூசகமாக, காட்சிப் படிமங்களாகக் கையாள்கிறது. இந்தப் படிமங்களைப் பார்க்கும்போது நாம் என்ன உணர்கிறோம் என்பது நம் மனநிலை சார்ந்தது. இதுதான் கியாரெஸ்தமி எழுதுகிற திரைப்படக் கவிதை.

அவர், ஈரானின் புதிய அலை சினிமாவின் முன்னோடிகளில் முக்கியமானவர். சர்வதேச சினிமாப் பார்வையாளர்களை ஈரானை நோக்கி வெகுவாக ஈர்த்ததில் முதன்மையானவர் என்றுகூடச் சொல்லலாம். 90-களில் ஈரான் மீது மேற்கத்திய நாடுகள் எதிர்ப்புஉணர்வு கொண்டிருந்தபோது ஈரானிய சினிமாதான்  அந்த தேசத்து மக்களின் மனிதத்தையும் கலையையும் உலகிற்கு எடுத்துக் காட்டியது. 1997-ம் ஆண்டில் கியாரெஸ்தமியின் `Taste of cherry’ கான் திரைப்பட விழாவின் மிக உயரிய விருதான `தங்கப்பனை’ விருதைப் பெற்றதும் ஈரான் சினிமா சர்வதேசமும் கவனிக்கப்படும் இடத்திற்கு உயர்ந்தது.

அவர்தான் கியாரெஸ்தமி - செழியன்

தன் வாழ்நாளில் குறும்படங்கள் சேர்த்து 40-க்கும் அதிகமான திரைப் பங்களிப்புகளை அளித்தார். இதில் `Where is my friend’s home’, `Under the olive trees’, `Wind will carry us’, `Taste of cherry’, `Ten’, `Five’, `Closeup’, `Certified copy’ உள்ளிட்ட படங்களின் வழியே அப்பாஸ் கியாரெஸ்தமி சர்வதேச சினிமா கொண்டாடுகிற மிக முக்கியமான இயக்குநராக மாறினார். பிரெஞ்சு இயக்குநர் கோடாட் ‘சினிமா, கிரிபித் தொடங்கி கியாரெஸ்தமியுடன் நிறைகிறது’ என்று சொன்னார். அந்த அளவிற்கு திரைமொழி மீது அவருக்கு இருந்த ஆளுமையும் எளிமையும் உலகத்தை வியக்கவைத்தது.

டெஹ்ரான் பல்கலைக்கழகத்தில் ஓவியம் பயின்றார். ஓர் ஓவியராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய இவர், குழந்தை நூல்களுக்கான அட்டைப்படம் வரைபவராகவும், திரைப்படங்களுக்கான சுவரொட்டிகள் மற்றும் தலைப்புகள் வடிவமைப்பவராகவும் இருந்தார். பிறகு, தொலைக்காட்சிக்கு விளம்பரப்படங்கள் எடுக்கத் தொடங்கினார்.

சிறுவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் Institute for the Intellectual Development of children and young adults - சுருக்கமாக `கனூன்’ என்று அழைக்கப்பட்ட அமைப்பைத் தொடங்கி கல்வி சார்ந்த படங்களை எடுத்தார். இந்தக் காலத்தில் அவர் எடுத்த படங்கள் சுவாரஸ்யமானவை.

’ஒரு பிரச்னை இரண்டு தீர்வுகள்’ என்று ஒரு குறும்படம். ஒரு சிறுவன் பள்ளியில் சக மாணவனின் புத்தகத்தைக் கிழித்துவிடுகிறான். இது பிரச்னை ஒன்று. இனி முதல் தீர்வு. அந்த மாணவன் பதிலுக்கு புத்தகத்தைக் கிழிக்கிறான். அவன் உடனே அவனது பையைத் தூக்கி எறிகிறான். இவனும் பதிலுக்கு அவனது பென்சிலை ஒடிக்கிறான். இருவரும் கட்டி உருண்டு சண்டை போடுகிறார்கள். இனி தீர்வு இரண்டு. புத்தகம் கிழித்த சிறுவன் அருகில் வந்து கிழிந்த புத்தகத்தை  ஒட்டிக்கொடுக்கிறான். இன்னொரு சிறுவன் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறான். இரண்டுபேரும் நண்பர்களாகிறார்கள்.

1970-ம் ஆண்டில் `Bread and Ally’ என்ற தனது முதல் படத்தை எடுத்தார். 2012-ம் ஆண்டில் தனது கடைசிப் படமான `Like some one in love’ படத்தை எடுத்தார். ஈரானில் 1979-ம் ஆண்டில் நடந்த புரட்சிக்குப் பிறகு ஈரானைவிட்டு வெளியேறாமல் அங்கேயே தங்கிப் படங்களை எடுத்தார். இவரது நேர்காணல்களும் சுவாரஸ்யமானவை.

‘‘ஒரு நல்ல திரைப்படம் எது?’’

‘‘திரையில் நடப்பதை உங்களால் நம்ப முடிந்தால், அது நல்ல படம். நம்ப முடியவில்லை என்றால், அது மோசமான படம்.’’

‘‘நீங்கள் திரைப்படத்திடமிருந்து இன்னும் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?’’

‘‘எதிர்பார்ப்பு என்பது இளைஞர் களுக்கானது. நான் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் தொடர்ந்து உழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். ஒரு குறும்படமோ, ஒரு சிறிய வீடியோ பதிவோ அல்லது ஒரு நிழற்படமோ பதிவுசெய்யாமல், எனது ஒருமாதம்கூடக் கழிந்தது இல்லை. ஒரு படத்தின் சாரம் என்பது அது உருவாக்கும் படிமங்களில்தான் இருக்கிறது. நான் சினிமாவில் இருந்து என்ன எதிர்பார்க்கிறேன் என்றால், ஒரு மீனவன் வலையை விரிக்கும்போது இன்று ஒரு மீனாவது பிடித்துவிடுவேன் என்று எப்போதும் நம்புவதைப்போல, இன்று இரவு நான் தூங்குவதற்குள் புதிய படிமத்தை என்னால் உருவாக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.’’

ஒரு திரைப்படம் என்றால், அதன் திரைக்கதையிலும் உள்ளடகத்திலும் கதை சொல்லும் முறையிலும் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்று நம் எல்லோருக்கும் தீர்மானமாக சில முன் அபிப்ராயங்கள் இருக்கும். ஒருமுறை கியாரெஸ்தமியின் படம் ஒன்றைப் பாருங்கள். புத்தரின் முன்னால் கேள்விகள் மறைந்ததைப்போல, திரைப்படம் குறித்து நீங்கள் வைத்திருந்த முன் அபிப்பிராயங்கள் யாவும் புகையைப்போலக் கலைந்துபோவதை உங்களால் உணர முடியும். அவர்தான் கியாரெஸ்தமி.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism