Published:Updated:

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

Vikatan Correspondent

சூப்பர் ஸ்டாரின் இதயம் திறக்கிறதுரா.கண்ணன்

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

கிட்டுமோ ஞான யோகம்? கிடைக்குமோ குருவின் பாதம்?
கட்டுமோ மூல வாசி? காணுமோ கயிலை வீடு?
எட்டுமோ நாக லிங்கம்? ஏற்றுமோ தீப சோதி?
தட்டுமோ பளிங்கு மேடை தனையறியார்க்கு நெஞ்சே!

- நெஞ்சறி விளக்கம்

ண்ணாடிக் கரைசல் போல, கடவுளின் விழிகள் போல ஸ்படிகத் துல்லிய நதி. குழந்தையின் இதயம் போல, துறவியின் பயணம் போல பனி மழையில் நனைந்தபடி நகர்கிறாள் கங்கை!

எங்கோ தொலைதூரச் சிகரத்தின் அடர்ந்த பனிக் குகையில் மௌனத்தின் மத்தியில் உற்பத்தியாகி, பிரதேசமெங்கும் உருகிப் பெருகி வழிந்தோடும் மகா நதியான கங்கையின் பிரணவ மந்திரப் பேரோசை தவிர, சில்லிடும் அமைதி!

மனசுக்குள்ளும் மழை பெய்ய ஆரம்பிக்கும் நேரம்... குளிர் காற்றுக்கு இதமாக, காசித் துண்டை உதறி நெற்றியில் இறுக்கிக் கட்டிக்கொள்கிறார் ரஜினி.

சவரம் செய்யப்படாத முகம்; கிழிசலான கதர் சட்டை; இடுப்பில் காவி வேட்டி; காலில் ரப்பர் செருப்பு; கையில் ஊன்றுகோல். அந்தக் குளிர் கண்ணாடியும், லெதர் பேக்கும் இல்லையென்றால், ரஜினி... கூட்டத்தில் ஒரு முகம்!

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

ன்ன இல்லை இவரிடம்?

இதோ இந்த வருடத்தின் சூப்பர் ஹிட் படம்... 'சந்திரமுகி’. தமிழ் சினிமாவின் அத்தனை ரெக்கார்டுகளையும் அடித்து நொறுக்கி தூக்கித் தூரப்போட்டுவிட்டு, துள்ளலாக ஓடுகிறது படம். 'சூப்பர் ஸ்டார்’ என்பது, ஆளுக்காள் அமரத் துடிக்கிற மியூசிக்கல் சேர் அல்ல; அது ரஜினியின் அடையாளம்... அடையாளங்களில் ஒன்று!

இந்த ஜென்மத்துக்குப் போதுமான புகழ் பார்த்தாகிவிட்டது. இன்னும் ஏழு தலைமுறைக்குத் தேவையான பொருள் சேர்த்தாகிவிட்டது. இவர் பேசினால் செய்தி; பேசாவிட்டாலும் செய்தி. புதிய படத்துக்கு பூஜை போட்டாலோ, கொட்டும் கரன்சி அருவி. நிரந்தரமாக லட்சக்கணக்கான இதயங்களிலும், நிம்மதி தேடும்போதெல்லாம் இமயத்திலும் வசிக்கிற வாழ்க்கை. சம காலத்தில், இவர் போல் யாரும் சிகரங்களைத் தொட்டதும் இல்லை; சர்ச்சைகளில் சிக்கி, இவர் அளவுக்கு எவரையும் விமர்சனங்கள் சுட்டதும் இல்லை!

'சந்திரமுகி’யின் வெற்றிக்கு உழைத்தவர்களுக்கு, தன் நன்றியைச் சொல்ல அழைத்தார் ரஜினி. வீட்டிலேயே விருந்து படைத்தார். நள்ளிரவு தாண்டியும் நடந்தது கொண்டாட்டம். விடிந்தபோது, ரஜினி சென்னையில் இல்லை. தன் குருவின் பாதம் பணிந்து நன்றி சொல்ல பயணமாகிக்கொண்டு இருந்தார் இமயமலைக்கு!

டெல்லிக்கு விமானம். அங்கிருந்து ரிஷிகேஷ். பிறகு ராணிகேத். இடுப்பொடிக்கிற இரண்டு நாள் பயணம் காத்திருக்கிறது. ரஜினியுடன் வழித்துணையாக பாபாஜி தரிசனத்துக்குப் பயணமாகிற நண்பர் ஹரி உற்சாகமாகப் பேச ஆரம்பிக்கிறார்.

''ரஜினி என்கிற நடிகருக்கு, உங்களைப் போல நானும் ஒரு ரசிகன்; ஆனால் ரஜினி என்கிற மனிதருக்கு நான் நண்பன். 'இருந்தும் இல்லாமல் இரு’ என்பார்களே... அதற்கு எனக்குத் தெரிந்த ஒரே உதாரணம் ரஜினிதான்'' என்கிறவர் எதையோ நினைத்துக்கொண்டு சிரிக்கிறார்.

''ரஜினிக்கும் எனக்கும் இருக்கிற நட்பு தெரிந்த சிலர், 'ஏன் சார் ரஜினி அடிக்கடி இமயமலைக்குப் போறார்? சாமியார் ஆகிடுவாரா?’ என்று என்னிடம் கேட்பார்கள்.

துறவு என்பதில் பலவிதங்கள் உண்டு. மகா பெரியவரும் துறவிதான். மதர் தெரஸாவும் துறவிதான். பெரியவர், தெய்வங்களைத் தொழுதார்; மக்களுக்கு ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினார். தெரஸா, தெருவோர தொழுநோயாளிகளையே தெய்வங்களாகப் பார்த்தார். அவர்களுக்குச் சேவை செய்தார். அப்படி ரஜினியிடம் என்னைக் கவர்ந்தது அவரது பற்றற்ற மனசு!'' என்கிறார் ஹரி.

''ரஜினி நிறைய குட்டிக் கதைகள் சொல்வார் தெரியுமா?'' என்று பயணத்தை சுவாரஸ்யப்படுத்துகிறார் ஹரி.

இதோ ரஜினி சொன்ன கதை!

''ஒரு தாய் ஒட்டகமும் அதன் குட்டி ஒட்டகமும் பேசிக்கொண்டு இருந்தன. குட்டி மனத்தில் நிறைய கேள்விகள். 'நமக்கு ஏன் அம்மா இத்தனை நீளமான கால்கள்?’ என்றது குட்டி. 'அதுவா மகனே, பாலைவனத்தில் மிக நீண்ட தூரம் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அதுவும் மணல் பூமி. அதனால்தான் நமக்கு நீண்ட கால்கள் வழங்கினார் கடவுள்’ என்றாள் தாய்.

'நமக்கு ஏன் இத்தனை முரட்டு உதடுகள்? கற்கள் போல பற்கள்?’

'அதுவா மகனே, பாலைவனத்தில் கிடைப்பதெல்லாம் முள் தாவரங்கள்தானே. அவற்றை மெல்லுவதற்கு வசதியாக கடவுள் செய்த ஏற்பாடு!’

'நமக்குள் ஏன் இத்தனை பெரிய தண்ணீர்ப் பை?’

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

'அதுவா மகனே, பாலைவனத்தில் தண்ணீர் கிடையாதே. அதனால் பயணத்தில் தாகம் எடுத்தால், நா வறண்டு நாம் தடுமாறக் கூடாது என்று கருணைகொண்டு கடவுள் தந்த பரிசு இது!’ என்று தாய் ஒட்டகம் பதில் சொன்னதும், 'அதெல்லாம் சரி, பிறகு ஏனம்மா நாம் இப்படி சர்க்கஸில் இருக்கிறோம்?’ எனக் கேட்டதாம் குட்டி ஒட்டகம்.

இது ரஜினிக்கு மிகவும் பிடித்த தத்துவார்த்தமான குட்டிக் கதை. 'நாமெல்லாம் சர்க்கஸ் ஒட்டகங்கள்தானே!’ எனச் சிரிப்பார் ரஜினி'' என ஹரி சொல்லும்போதே சிரிக்கிறார்.

சாலையோர தேநீர்க் கடைக்குள் நுழைகிறார் ரஜினி.

யாரோ புது கஸ்டமர் என்பது போல எட்டிப்பார்க்கிற கடைப் பையன், ''ரஜினி சாப்'' என அலறுகிறான் பரவசமாக! சத்தம் கேட்டு ஏழெட்டு குட்டிப் பையன்கள் பக்கத்துக் காட்டுக்குள் இருந்து ஓடி வருகிறார்கள். டீக்கடை மாஸ்டர் அமிதாப்பின் ரசிகராம். 'அந்தா கானூன்’ பார்த்த பிறகு ரஜினிக்கும்.

மரத்தடியில் அமர்கிற ரஜினி, அந்தச் சின்னப் பையன்களிடம் பேச ஆரம்பிக்கிறார். காட்டு ரோஜாக்கள் போல சிவந்த நிறம். பூனைக் கண்கள். குளிர், அந்தப் பையன்களுக்குக் கூடுதல் வசீகரத்தை வழங்கி இருக்கிறது. 'மித்வா சுன் மித்வா...’ என லகான் படப் பாடலைக் கீச்சிடும் குரலில் பாடிக் காட்டுகிறான் பையன். தேயிலை மணக்கும் பானம் கொஞ்சம் கதகதப்பு கூட்டுகிறது. உழைத்தால்தான் பிழைப்பு என வாழ்கிற அந்தப் பையன்கள், ரஜினிக்கு அவரது பெங்களூர் பால்ய காலத்தை நினைவுப்படுத்தி இருப்பார்கள் போல. தன்னை மறந்து ஏகாந்தமாக ரசிக்கிறவர், ''நல்லாப் பாடுறாப்லல!'' என்கிறார் தன் புருவம் சொடுக்கிச் சிரித்து.

பயணம் தொடர்கிறது!

மிழ்நாடே கொண்டாடு கிற ஒரு நடிகர், அந்த ஒளி வட்டம் எதுவும் இல்லை. பாதுகாப்புக்கு யாரும் இல்லை. படை பரிவாரங்கள், உதவி யாளர்கள் இல்லவே இல்லை. தன் பையைத் தானே சுமந்த படி, பாத யாத்திரையாகச் செல்கிறார்.

ஈரக் காற்று. இரைச்சலே இல்லாத இயற்கை. ''நம்ம ஊர்ல இருக்கிற வசதிகள் என்னென்னவோ இங்கே இல்லை தான். ஆனா, இங்கே இருக்கிற அமைதி வேறெங்கேயும் இல்லை. அமைதியான சூழல், நம்ம மனசைத் திறக்கும். மனசு அமைதியா இருந்தா, எண்ணம் தூய்மையாகும். எண்ணம் தூய்மையா இருந்தா, எல்லோரும் சுத்தமா இருப் போம்ல!''

இமயமலைத் தொடரின் மிக உயர்ந்த சிகரங்களில் ஒன்றான நந்தாதேவியின் (25,661 அடிகள்) அடிவாரத்தில், அல்மோரா மாவட்டத்தில் இருக்கிறது ராணிகேத். அங்கி ருந்து துரோண்மலை மீது ஏற வேண்டும். புலிகள் உலவும் அந்த மலை உச்சியில், காலங்கள் தாண்டிய கம்பீரத்துடன் காத்திருக்கிறது பாபாஜியின் கற்குகை!

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

'பாபாஜி’ என்றால் 'வணக் கத்துக்குரிய தந்தை’ என்று பொருள்.

மூன்றாவது முறையாகத் தன்னைத் தரிசிக்க, தன் தாள் பணிந்து நன்றி சொல்ல வருகிற சிஷ்யனுக்காக, இந்த முறை சிலிர்ப்பூட்டும் அனுபவம் தரக் காத்திருக்கிறார் மகாமுனி பாபாஜி மகராஜ்!

த்தனை காலத்தில் ஆறேழு பேர் மட்டுமே நுழைய முயற்சித்த குகை அது. குத்திக் கிழிக்கும் கூரிய கற்கள் கொண்ட அபாயகரமான குழி அது. அதற்குள் ஒரு மனிதன் உடலைத் திணித்து நகர்ந்து நகர்ந்து செல்வதென்பது, உயிரைப் பணயம் வைக்கும் தருணம்.

*********

நினைப்பதொன்று கண்டிலேன் நீயலாது வேறிலை
நினைப்புமாய் மறப்புமாய் நின்றமாயை மாயையோ
அனைத்துமாய் அகண்டமாய் அனாதிமுன் அனாதியாய்
எனக்குள் நீ உனக்குள் நான் நினைக்குமாற தெங்ஙனே!

- சிவவாக்கியர்

தியின் குளிரும்... மலரும் இரவும்... ஒளிரும் நிலவும் சூழலைச் சுகந்தமாக்குகிறது!

ருத்ர பிரயாக்... இரண்டு நதிகள் காதலுடன் கலக்கும் பனி நீர்ச் சாலை. ஏதேதோ ரகசியங்கள் பேசும் நதி நீரை விரலால் தொட்டாலே உயிர் உறையும் குளிர். அதன் பாய்ச்சல் இன்னும் பயமுறுத்துகிறது!

''குளிப்போமா?'' என்கிறார் ரஜினி.

''அடப் போப்பா! கரையில நிக்கிறப்பவே கிடுகிடுக்குது'' என நண்பர் ஹரி தயங்க, ''இக்கடச் சூடு!'' என இடுப்பில் ஒரு துண்டுடன் ஜாலியாக ஆற்றில் இறங்கிய வேகத்தில் மூழ்கி எழுகிறார் ரஜினி.

''குளிரலையா தலைவரே?'' - வியப்பும் திகைப்புமாக ஹரி கேட்க, ''இறங்கற வரைக்கும்தாம்பா எல்லாத் தயக்கமும்; முழுக்க நனைஞ்சிட்டா மோட்சம்!'' - உற்சாகமாக நீராடுகிற ரஜினி, மௌனமாக அமர்கிறார். நிமிடங்கள் கரையக் கரைய நிசப்தமாக தியானத்தில்!

துண்டை உதறித் தலை துவட்டத் தொடங்குகிற ரஜினி ஒரு கதை சொல்கிறார்...

''ஒருவன், கடவுளுக்குப் பரிசு தர விரும்பினான். தன்னையே படைச்ச கடவுளுக்கு, தான் என்ன பரிசு தருவது?

இந்த உடல், உயிர், உலகம் எல்லாமே அவன் தந்தது. அதைப் பரிசாகத் தர்றதில் அர்த்தம் இல்லை. மண், பொன், மலர், பொருள்னு எல்லாமே அவனோடது. அவன் தந்ததையே அவனுக்குத் தர முடியுமா? கடவுளுக்கு ஒரு பரிசு தர்றோம்னா, அது நிச்சயம் அபூர்வமானதா இருக்கணும். அந்தக் கடவுளிடம் இல்லாத ஒண்ணா இருக்கணும். கடவுளிடம் இல்லாத ஒண்ணுன்னா, அதை எப்படிக் கண்டுபிடிக்கிறது? அது கடவுளைத் தேடுறதைக் காட்டிலும் கஷ்டமான காரிய மாச்சே!

இருந்தாலும் கடவுளுக்கு அப்படி ஒரு பரிசு குடுக்கணும். என்ன குடுக்கலாம்? அது தன்னால் மட்டுமே தர முடிகிற விஷயமா இருக்கணும். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் அது தன்னைவிட வேறு யாராலயும் தர முடியாத ஒண்ணா இருக்கணும்னு நினைச்சான். கடவுளுக்கு இது தெரிஞ்சா 'இதப் பார்றா’னு சிரிச்சிருப்பார். ஆனாலும் அப்படி ஒண்ணை அவன் கண்டுபிடிச்சான். அது என்ன தெரியுமா?'' ஒரு கணம் நிறுத்தி, கண்களால் விசாரிக்கிறார் ரஜினி. அப்படி ஒரு பரிசு என்னவாயிருக்கும்?

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

''நானே சொல்றேன், நினைச்சு நினைச்சு தேடித் தேடி நெஞ்சுருகி நின்ன பக்தன், கடைசியில் அப்பிடி அபூர்வமான பரிசா தந்தது... எல்லாம் அறிந்த கடவுளுக்கு தன்னோட அறியாமையை!'' என்று சிரிக்கிற ரஜினி, ''அது அவனால் மட்டும்தானே தர முடியும். மனிதன் கடவுளுக்குத் தர முடிகிற ஒரே காணிக்கை - அறியாமை மட்டும்தான். 'நாராயணனுக்கு ஆராதனை என் அறியாமை ஒன்றே’னு சொன்ன அந்தப் பக்தன் யார் தெரியுமா, நம்ம கம்பன்!''

யணம் அன்றிரவு அங்கேயே ஒரு விடுதியில் முடிகிறது. மிகச் சாதாரண அறையை, வசந்த மாளிகை ஆக்குவது அதன் நீள அகலமான கண்ணாடி ஜன்னல். அந்த ஜன்னலுக்கு வெளியே கங்கை!

இரண்டு சப்பாத்திகளுடன் முடிகிறது இரவு உணவு. நள்ளிரவு தாண்டியும் நீள்கிறது பேச்சு. 'சந்திரமுகி’யின் வெற்றி பற்றி பேச்சு ஆரம்பிக்கிறது. ''நான் சந்தோஷமா இருக்கேன். 'பாபா’ படம் சரியாகப் போகாதது பற்றி எனக்குப் பெரிய வருத்தம் இல்லை. ஆனா, என் ரசிகர்கள் அப்போ கொஞ்சம் அப்செட் ஆகிட்டாங்க. என்னை நேசிக்கிற ஒவ்வொரு ரசிகனும் எனக்கு அம்மா மாதிரி. இதைச் சும்மா என் உதட்டில் இருந்து சொல்லலை. மனசில் இருந்து, என் இதயத்தில் இருந்து சொல்றேன்... ஆமா, அவங்க ஒவ்வொருத்தரும் எனக்கு அம்மா மாதிரி!'' - கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே கங்கையை கண்கள் பார்க்க, ரஜினியின் இதயக் கதவுகள் டபக்கெனத் திறக்கின்றன.

''தாய்க்கு நாம நன்றி செலுத்த முடியுமா? தாயன்புக்கு ஈடான மரியாதை செய்ய முடியுமா? ஏன்னா... ஒரு தாய், தன் பிள்ளையை வயித்தில் சுமக்கிறதைவிட மனசில் சுமக்கிறது அதிகம். அவளுக்கு எல்லாமே அந்தப் பிள்ளைதான். அவளோட அத்தனை கவனமும் அந்தப் பிள்ளை மேலதான் இருக்கும். அவளோட தூக்கம் கெடும்; பிள்ளை ரொம்பத் தொந்தரவா இருக்கும். ஆனாலும் அந்தப் பிள்ளையையே தன் உயிரா நினைச்சு வாழ்வாள். அப்படிப் படாதபாடுபடுத்துற அந்தக் குழந்தை சடக்குனு அபூர்வமா தன் அம்மாவைப் பார்த்துச் சிரிக்கும். அந்தச் சின்னப் புன்னகை, அம்மாவோட எல்லாக் கவலைகளையும் துடைச்சுப் போட்டுடும்.

அப்படி என் ரசிகனுக்கு இதுவரைக்கும் என்னால் தர முடிஞ்சது 'பாட்ஷா’, 'படையப்பா’, 'சந்திரமுகி’னு சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்கள்தான். ஆனா, அது மட்டுமே போதுமானு எனக்கு யோசனையா இருக்கு. ஒவ்வொரு தானியத்தின் மீதும் ஒவ்வொருத்தர் பெயர் எழுதப்பட்டிருக்கும்னு சொல்வாங்க. என் தானியங்கள் மீது என் பெயரை எழுதின ஒவ்வொரு ரசிகனும் எனக்கு கடவுள்!''

ஜினியிடம் ஒரு பழக்கம், அவர் பெரும்பாலும் அமர்வது இல்லை. விடுவிடுவென வேகமாக குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தபடியே இருக்கிறார். கோடிக்கோடி இதயங்களை வசீகரிக்கிற நடை!

''இந்த ஸ்டைல் ஸ்டைல்னு சொல்றாங்களே, அது நானா பண்றது இல்லை. தானா வந்தது! முன்னெல்லாம் பரபரனு என் மனசு அலைபாயும். ஒரு இடத்தில் இருந்தாலும் மனசு ஊரெல்லாம் ஊர்வலம் போகும். இப்போ உலக மெல்லாம் சுத்தினாலும், என் மனசை ஒரே இடத்தில் குவிக்க முடியுது, இது எனக்கு வாய்ச்சது இறை நம்பிக்கையால், இன்னொண்ணு... யோகாவும் தியானமும் கொடுத்த பரிசு!''

தோ யோசனையில் அமர்ந்திருக்கிற ரஜினியிடம், ''இப்படி ஒரு சூப்பர் ஸ்டாரா வருவோம்னு எப்பவாவது நினைச்சிருக்கீங்களா?'' என்று கேட்கிறார் ஹரி.

''என்ன கேட்டீங்க, என்ன கேட்டீங்க?'' எனத் திரும்புகிற ரஜினி, ''எப்பவோ என்னிடம் எழுத்தாளர் சுஜாதா இதே கேள்வியைக் கேட்டார்... 'ரஜினி, நீங்க ரொம்பப் பெரிசா ஜெயிச்சிருக்கீங்க, இப்போ திரும்பிப் பார்க்கும்போது உங்களுக்கு என்ன தோணுது? உங்க வெற்றிக்கு என்ன காரணம்? ஆண்டவன் அருளா, திறமையா, அதிர்ஷ்டமா, இல்லே உழைப்பா?’னு கேட்டார்.

“இது ஆண்டவன் கட்டளை!”

'சத்தியமா ஆண்டவன் அனுக்கிரகம் தான்! அவன் கருணை இல்லாமல் நான் வளர்ந்திருக்க முடியாது. ஆனா, எங்கேயோ பெங்களூரில் ஒரு பஸ் கண்டக்டரா இருந்த சிவாஜி ராவ், இங்கே மெட்ராஸில் ஒவ்வொரு ஸ்டுடியோவா ஏறி வாசல் கதவைத் தட்டினான் பாருங்க, அது அவனோட முயற்சி!

அப்படிக் கிடைச்ச வாய்ப்பை நிரூபிக்கணும்னு முடிஞ்சதெல்லாம் செஞ்சு போராடினான் பாருங்க... அது அவனோட உழைப்பு. நாம நிச்சயம் ஒருநாள் ஜெயிப்போம்னு கனவு கண்டானே... அது அவனோட நம்பிக்கை. அதோட, ஜனங்களைத் தன்னா லயும் என்டர்டெயின் பண்ண முடியும்னு கெடந்து பல்ட்டி அடிச்சான் பாருங்க... அது அவனோட திறமை. அதுக்கு இந்த மக்க ளோட அன்பு கிடைச்சதே, அது அவன் செஞ்ச பாக்யம்!’னு சொன்னேன். அதானே உண்மை!

கண்ணா, ஒரு விதை வளர்ந்து செடியாக நல்ல மண்ணு, தண்ணி, காத்து, வெளிச்சம் இப்பிடி என்னென்னவோ வேணும். எல்லாமே கிடைச்சாலும்கூட, முக்கியமா அந்த விதைக்குள்ள இருக்குமே ஒரு உயிர்... அந்த உயிருக்கு தன்னால் முட்டிமோதி முளைக்க முடியும்கிற நம்பிக்கை வேணும். நம்பிக்கைதானேப்பா எல்லாம்!''

பாயகரமான சரிவுகளும் வழுக்குப் பாறைகளும் நிறைந்த கரடுமுரடான பாதை... துரோணகிரி மலை மீது தொடங்குகிறது பயணம்!

கிடுகிடுவென மின்னல் வேகத்தில் தொட்டுவிட முடியாத தூரத்துக்கு சரசரவென முன்னேறுகிற ரஜினி, ''வாங்கப்பா!'' என ஹரியையும் வெங்கட்டையும் வேகப்படுத்துகிறார்.

''நாங்க வழிகாட்ட வந்தோமா? இல்லே, நீங்க எங்களுக்கு வழிகாட்டுறீங்களானு புரியலையே தலைவரே!'' - மலைப் பாதையில் பிடிமானத்துக்காகப் பயன்படுத்துகிற ஊன்றுகோலை ஊன்றியபடி ஹரி கேட்க, அதே ஸ்டிக்கைச் சுழற்றியபடி உற்சாகமாகச் சிரிக்கிறார் ரஜினி.

(காந்தம் இழுக்கும்)