Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

“அரசியல் வசனம்... அவசியம்!" - நயன்தாராவின் ‘அறம்’ மேக்கிங்

கலெக்டர் கதாபாத்திரத்தில் நயன்தாரா, ’காக்கா முட்டை’ புகழ் சிறுவர்கள் விக்னேஷ்-ரமேஷ், வேலராமமூர்த்தி, ஈ.ராம்தாஸ்... இப்படிப் பலர் நடித்துள்ள படம் ‘அறம்’. நயன்தாராவின் நண்பர் ராஜேஷ் தயாரிக்கிறார். மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளரான கோபி நயினார் இயக்குநராக அறிமுகமாகிறார். இந்தப் படத்தின் ட்ரெய்லரே அரசியல் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. நவம்பரில் வெளியாக உள்ள இந்தப் படத்தைப்பற்றி இயக்குநர் கோபியிடம் பேசினேன்.

அறம்

“சென்னை புறநகர் பகுதியான மீஞ்சூர் அருகில் இருக்கும் காட்டூரில்தான் நான் பிறந்து வளர்ந்து எல்லாம். ப்ளஸ் ஒன் படிக்கும்போதே ஃபெயில் ஆகிவிட்டேன். ஆனால், சின்ன வயதிலிருந்தே புத்தக வாசிப்பு உண்டு. நான் இருந்த பகுதிகளில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் வகுப்புகள் எடுப்பார்கள். அப்போது, அவர்கள் வந்து பேச ஏற்ற மாதிரியான இடம் இருக்காது. எங்கள் வீடு கொஞ்சம் பெரியதாக இருக்கும். அதனால், எங்கள் வீட்டு திண்ணையில் அமர்ந்து வகுப்பு எடுப்பார்கள். அப்போது அவர்கள் பேசுவதை கவனிப்பேன். அந்த நேரத்தில் எனக்குச் 'சிலந்தியும் ஈயும்’ என்கிற ஒரு புத்தகம் கொடுத்தார்கள். அதைப் படித்தேன். அதுவரை எனக்குப் புரியாமல் இருந்த சில விஷயங்கள் புரிய ஆரம்பித்தன. அதன்பிறகு மாக்சிம் கார்க்கி எழுதிய 'தாய்' படித்தேன். என் வாழ்க்கையை அந்தப்புத்தகம் கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்தது. அப்போது எனக்கு வயது பதினான்குதான். 

அதன்பிறகு நிறைய புத்தகளைத் தேடிப்படிக்க ஆரம்பித்தேன். இடதுசாரி அரசியல் பற்றி தேடினேன். அந்த வாசிப்பின்மூலம்தான் எனக்கு இடதுசாரி அரசியல், இலக்கணமாக அறிமுகமானது. அதேநேரத்தில் பௌத்தம் தொடர்பான புத்தகங்களையும் வாசித்தேன். எனக்கு அந்தப் புத்தகங்கள் குறைவாகத்தான் கிடைத்தன. அந்தச் சமயத்தில் வாசித்ததுதான் மணிமேகலை. எனக்கு மணிமேகலை கேரக்டர் ரொம்பப் பிடிக்கும். பொதுச் சமூகத்தால் கைவிடப்பட்ட கேரக்டருக்குத்தான் இந்த உலகத்தைக் கேள்வி கேட்கக்கூடிய உரிமை இருக்கிறது. அதை என் சினிமா கதாபாத்திரங்கள் நிச்சயம் செய்யும். ‘அறம்' படத்திலும் இதை எதிர்பார்க்கலாம்.

இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டில், யாரும் யாரையும் கேள்வி கேட்க முடியாத சூழல் உள்ளது. ஓர் அரசியல்வாதியைக் கேள்வி கேட்டால் கட்சி வருகிறது. ஒரு நடிகரைக் கேள்வி கேட்டால் ரசிகர் கூட்டம் வருகிறது. தப்பு செய்யும் சாமியாரைக் கேள்விகேட்டால்கூட ஒரு கூட்டமே வருகிறது. இந்தச் சமூகத்தில் தப்பு செய்யும் யாரையும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்க முடியாமல் இருக்கும் சூழ்நிலை ஏற்பட்டு கொண்டேதான் இருக்கிறது. அதைப்பற்றி யாரும் கவலைப்படுவதில்லை. யாராவது ஒருவரைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இல்லையென்றால் அந்தத் தலைவரின் அடிமையாக இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில் மக்கள் பிரச்னையை கலை உலகைச் சேர்ந்தவர்களால்தான் எடுத்துக் காட்ட முடியும். அதைச் செய்யக்கூடிய இடத்தில்தான் நான் இருக்கிறேன்'.

நயன்தாரா

‘அறம்’ படத்திலும் அதையேதான் செய்துள்ளேன். ஒரு சாதாரண மக்களுக்கு ஏதாவது பிரச்னை வந்தால், இந்த நாடு எதுவும் செய்யாது. என்பதுதான் கதை. ஆனால், இந்த நாடு நமக்கு ஏதாவது செய்யும் என்று நாம் இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். 'அறம்' படம் ஒரு தேசிய பிரச்னையைப் பேசும். இந்தப் படத்தின் ஸ்க்ரிப்ட் நிறையப் பேரிடம் சென்றது. ஆனால், எந்த நாயகனிடமும் நேரில் பார்த்து கதை சொல்லும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், இந்தப் படத்தில் நயன்தாரா நடித்தது எனக்கான ஒரு வாய்ப்பாகத்தான் நினைக்கிறேன்.

சவுந்தர் என்ற ஒருவர் என் வாழ்க்கையில் இருக்கிறார். அவரிடம், ‘இப்படி ஒரு ஸ்க்ரிப்ட் இருக்கு’ என்று சொன்னேன். அவர் இந்தப் படத்தின் தயாரிப்பாளர் ராஜேஷிடம் அறிமுகப்படுத்தினார். ராஜேஷூம் நயன்தாராவும் நண்பர்கள். கதையைக்கேட்ட ராஜேஷ் “இப்போது ஒருத்தர் வருவார் அவரிடம் கதை சொல்லுங்க” என்று சொன்னார். நான், ‘யார் வரப்போறாங்கனு பார்ப்போம்’ என்று காத்திருந்தேன். வந்தது, நயன்தாரா. எனக்கு பயங்கர ஆச்சர்யம். 

அந்த ஆச்சர்யத்துடனேயே நயன்தாராவிடம் கதை சொன்னேன். கதைகேட்டு முடித்தவுடனேயே, ‘இந்த ஸ்க்ரிப்ட் நான் பண்றேன்’ என்று சொன்னார். நயன்தாராவிடம் கதை சொல்லும் போதே, ‘இந்தப் படத்தை எப்படி எடுக்க வேண்டும்’ என்கிற இடத்துக்கு நயன்தாரா போய்விட்டார். அந்தளவுக்கு அவர் இந்த ஸ்க்ரிப்ட்டில் ஒன்றாகிவிட்டார். ‘இந்தப் படத்தை இப்படிப் பண்ணனும். நாம அந்த கிராமத்துக்கே போய் ஷூட் பண்ணுவோம். படத்தில் இருக்கும் வசனங்களை மாற்றாதீர்கள்’ என்று சொன்னார். இந்தப் படத்துக்கு நயன்தாரா மிகச்சரியாக இருப்பார் என்று அவர் என்னிடம் பேசும்போதே முடிவு செய்துவிட்டேன். 

அறம்

“எந்த உண்மையைப் பேசினாலும். அந்த உண்மைக்கு எதிரான பொய்யர்கள் அதை எதிர்க்கத்தான் செய்வார்கள். அதற்காக நாம் உண்மையை பேசாமல் இருக்க முடியாது. இயற்கை விலங்குகளுக்கு என்ன அனுமதித்து இருக்கிறதோ, அதைதான் நமக்கும் அனுமதித்து இருக்கிறது. ஆனால், மனிதர்கள் தன்னை எப்போதும் ஒரு சிறப்பாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். அதனால்தான் நிறைய வேற்றுமைகள். ‘என் மதம் பெரிது, உன் மதம் சிறிது. இன்னும் நிறம், ஜாதி... என்று ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களை உருவாக்குகிறார்கள். அதற்குள்தான் நீட், காவிரி, ஈழ பிரச்னைகள் என அனைத்தும் வருகிறது. எதையெல்லாம் ஒடுக்குகிறார்களோ அதில் நாம் இருக்கிறோம். அப்போது, இந்த பிரச்னைகளை நாம் பேசித்தானே ஆகவேண்டும். 

எவ்வளவு நாள்தான் ஒரு பெண்ணும் பையனும் டான்ஸ் ஆடுவதைப்பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? எப்படித் திரும்பினாலும் சோற்றைத் தேடி வந்துதானே ஆக வேண்டும். ஆம், நான் என்ன பேசினாலும், எவ்வளவு வாழ்ந்தாலும், பெரிய குடிகாரனாக, திரைப்படம் பார்க்கிறவனாக இருந்தாலும் சாப்பாட்டுக்கு சோற்றைத்தேடி வந்துதானே ஆகவேண்டும். நான் உயிர் வாழ்வதற்கான இடத்தைத் தீர்மானிக்கக்கூடிய இடம் டைனிங் டேப்பிள்தான். நாளை காலை நான் எழுந்திரிப்பேனா இல்லையா என்பதை தீர்மானிப்பதும் சாப்பாடுதான். அப்போது, என் டைனிங் டேபிளில் சோறு என்பது மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தச் சோறு என்பது கல்வியாக இருக்கலாம். என் சிறுபான்மைக்குரிய மொழியாக இருக்கலாம். என் நிறமாக இருக்கலாம். என் வாழ்வாதாரத்தை குறித்த எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அப்போது எனக்கு இது எல்லாம் மறுக்கப்படும்போது நான் ரியாக்ட் பண்ண வேண்டும். ஒரு மனிதனாகத்தான் ரியாக்ட் பண்ணுறேன். ஒரு சராசரி மனிதனாகத்தான் ரியாக்ட் பண்ணுகிறேன். 

ஆனால், ஒரு கலைஞன் ஒரு சராசரி மனிதனின் எல்லா ரியாக்‌ஷன்களையும் ஒரு கலையாக, கட்டுரையாக பிரதிபலிக்கிறான். அதைத்தான் 'மெர்சல்' படம் செய்தது. அதில் வந்த ஒரு போர்ஷனை, பேசக்கூடாதென்று சொல்ல யாருக்கும் உரிமை கிடையாது. நான் பேசக்கூடாதென்று சொல்ல உங்களுக்கு உரிமை இருந்தால், நான் பேசலாம் என்று சொல்லவும் உரிமை இருக்கிறதுதானே? ‘ஜி.எஸ்.டி பற்றி பேச அவர்களுக்கு உரிமை கிடையாது. அப்படிப் பேசினால், அவர் ஒரு கிறிஸ்டியன்’ என்று ஓர் அடையாளத்தை எதற்கு உருவாக்குகிறீர்கள்? அப்போது யார் யாரை நீங்கள் மோத விடுகிறீர்கள்? இந்த உலகத்தில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் பெயர் இருக்கிறது. அதேபோல்தான் விஜய்க்கும் பெயர் இருக்கிறது. அந்தப் பெயரை வைத்து ஒரு கலவரத்தை உருவாக்க முடியும் என்று சிந்திக்கிறீர்கள். ஒரு பொது நியாயம் பேசும் ஒரு தனிமனிதரை எவ்வளவு பெரிய மதச்சிக்கலில் சிக்கவைக்க நினைக்கிறீர்கள். இது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து. 

அறம்

வழக்கமாக ஒரு டான்ஸ் ஆட வைத்துவிட்டுச் சென்று விடலாம். ஆனால், நான் எந்த நோக்கமும் இல்லாத ஒரு பொதுநலத்தைப் பேசுகிறேன். அவர் பொதுவிஷயம் பேசிவிட்டார் என்பதற்காகவே பெயரை வைத்து தாக்குகிறீர்கள். அதை மதவாதிகளிடம் கோடிட்டு காட்டி தூண்டிவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் இப்படித் தூண்டிவிட்டால் கலைஞர்கள் பொதுநலம் பற்றிப் பேச எப்படி வருவார்கள்?” என்கிற கோபி தொடர்ந்து ‘அறம்’ படம் பற்றிப் பேசுகிறார்.

“அறம் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு பிரபலங்கள் ட்வீட் செய்திருந்தார்கள். அதில் யாருடைய பாராட்டு உங்களை நெகிழ வைத்தது?
“என் பட கதாநாயகிதான். இருந்தாலும் நயன்தாராவைத்தான் சொல்வேன். இந்த மாதிரியான ஒரு கதையை, வசனங்களைக் கேட்டுவிட்டு யாரும் நடிக்க, தயாரிக்க முன்வர மாட்டார்கள். இந்தப் படத்தின் வசனத்தை நான் சொல்லும்போது, ''இதை நான் பேசமாட்டேன்’ என்றெல்லாம் அவர் சொன்னதே இல்லை. ‘இன்னும் அதிகமா அதிரடியா எழுதுங்கள்’ என்றுதான் சொல்லுவார். படத்தில் மூன்று பாடல்கள் உள்ளன. அவை அனைத்தும் திரைக்கதையோடு ஒன்றித்தான் வரும். அந்தப்பாடல்களை உமாதேவிதான் எழுதியிருக்கிறார்.”

“இந்தப் படத்தில் நயன்தாரா கேரக்டர் எப்படி இருக்கும்?”

“இதில் நயன்தாராவின் கேரக்டர் பெயர் மதிவதனி. ஆட்சித்தலைவர் கதாபாத்திரம். இந்த கேரக்டர் ஒரு தியாகத்தை உணர்த்துவதாக இருக்கும். தியாகத்துடன் சம்பந்தப்பட்டதாக இருக்கும். இந்தப் பெயருக்காக மட்டும் நாங்கள் நிறைய யோசித்தோம். பிறகுதான் மதிவதனி பெயரை செலக்ட் பண்ணினோம். இந்தப் பெயருக்குச் சொந்தக்காரர் ஒரு தியாகத்தை செய்தவராக இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் தியாகம் செய்த ஒரு மிகப் பெரிய தலைவரின் மனைவியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தோம். மற்றபடி இதற்குப் பின்னால் எந்தவோர் அரசியலும் கிடையாது. 

அறம்

ஏனெனில் மனிதக் குலத்தின் மிகப் பெரிய தலைமை பாத்திரமே பெண்தான். பிற்காலத்தில் ஆணாதிக்கத்தின் காரணமாகப் பெண் வீழ்த்தப்படுகிறாள். உலகின் முதல் மனிதப் போரே பெண்ணை வீழ்த்தியதுதான். பெண் வீழாமல் இருந்தவரை மனிதச் சமூகத்தில் எந்தப் பிளவும் இல்லை. அதன் பிறகுதான் எல்லாப் பிரச்னைகளும் ஆரம்பித்தன. இதுநாள் வரை பெரிய தியாகம் செய்தவர்கள் யார் என்றால் குடும்பப் பெண்கள்தான். பெண்கள் எனப்பட்டவர்கள் ஒரு தியாக சொர்க்கம். அப்படி இந்த மதிவதனி என்பவள் தனக்கான நீதியை மட்டும் இல்லாமல் ஒட்டுமொத்த சமூகத்துக்கான நீதியும் பேசுவாள். ஓரிடத்தில் சம்பவம் நடக்கும். அதைப்பற்றி பேசுவதற்காக ஆட்சித்தலைவர் அந்த இடத்துக்குப் போவார். அங்கு நடக்கும் சம்பவத்தை நான் குறியீடாக வைத்துக்கொண்டேன். அந்தக் குறியீடு எல்லோரையும் கேள்வி கேட்கும். 

நயன்தாரா அந்த கேரக்டராகவே மாறியிருக்கிறார். அவரிடம் எனக்குப் பிடித்ததே, ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டால் அதற்காக யாரையும் எதிர்பார்க்காமல் அவரே எல்லாவற்றையும் செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவார். இந்தப் படத்தின் காஸ்ட்யூம் உள்பட அவரே செலக்ட் பண்ணியவைதான். கதையை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு அதற்கு ஏற்றார்போல் நடிக்க ஆரம்பித்து விடுவார். அதற்காக அவர் தனியாக ஹோம்ஒர்க் எல்லாம் செய்த மாதிரியெல்லாம் தெரியவில்லை. ஒருநாள்கூட ரீடேக் போக மாட்டார். கரெக்டாக இருப்பார். தொழில் பக்தி அவரிடம் அதிகம் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் நயன்தாராவிடம் ரசித்து இருக்கிறேன்.

“ஒரு சமூகச்செயற்பாட்டாளராக இன்றைய சமூகச் சூழல் எப்படி இருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள்?”

“நான், கலையின் மூலம்தான் மக்களுக்கான கருத்துகளைக் கூறமுடியும் என்பதைத் தெளிவாக நம்புகின்ற நபர். இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் திரைப்படம் என்பது முதலாளித்துவத்தின் வேலைத் திட்டத்தை சார்ந்து இருக்கிறது. முதலாளித்துவம், ‘உழைக்கும் மக்கள் ஒருபோதும் தன் பிரச்னைகளைச் சுயமாக சிந்திக்கக் கூடாது’ என்று நினைக்கிறது. அதற்காகப் பல்வேறு போதைகளில் அவனை வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சாராயம், சூதாட்டம் அனைத்தையும் செய்யவைக்கிறது. அதில் சினிமாவும் சேர்க்கப்பட்டிருக்கு என்பதுதான் கவலை. சினிமா முதலாளித்துவ சினிமாவாக மாறியிருக்கிறது.” 

அறம்

“சினிமாவில் இருந்து அரசியலுக்கு வர எதிர்ப்பு உள்ளதே?”

“யார் வேண்டுமானாலும் வரலாம். என் தலைவனாக இருப்பதற்கு ஒரு தகுதி வேண்டும். நாலு சண்டை போட்டுவிட்டு. ஹீரோயினுடன் டான்ஸ் ஆடினார்கள் என்பதற்காக மட்டுமே தலைவன் என்று ஆகிவிட முடியாது. அதற்காக அவரைத் தலைவனாக தேர்ந்தெடுத்தால், போதையில் அவரைத் தலைவனாக தேர்ந்தெடுத்தற்குச் சமம். அரசியல், கலை இரண்டும் வேறுவேறு என்பதைப் பிரித்து பார்க்கத் தெரியவில்லை என்பதுதான் வருத்தம். ஒரு ரசிகனாய் நடிகனைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.. ஆனால், ஒரு தலைவனை தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது. அது வர்க்கம் சார்ந்த நிலையில் இருந்துதான் முடிவு எடுக்க வேண்டும். மொத்த மனிதச் சமூகத்துக்கும் ஒரு தலைவர் உருவாக முடியாது. உலகம் முழுவதும் இருக்கும் எந்த மனித சமூகத்துக்கும் அது வாய்க்காது. மொத்த மனிதச் சமூகத்துக்கும் ஒரு தலைவர் என்றால் அது அபூர்வம்தான்.

புத்தர், இயேசு, நபிகள்போல் தனக்கான தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒருவர் நினைத்து விட்டால், எந்த மனிதச் சமூகப் போராட்டங்களில் தங்களை இணைச்சுக்கொள்வார்கள். ஆனால், ஐந்து வருடம் எல்லாப் பிரச்னைகளைப் பற்றியும் பேசுவோம். ஆனால், தேர்தல் வந்தவுடன் எல்லாவற்றையும் மறந்து விடுவோம். அதாவது காலையில் சிறைச் செல் கதவுகள் திறந்து விட்டவுடன் கைதிகள் தங்கள் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் பற்றி பேசிவிட்டு மாலையில் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு தங்களது செல்லுக்குள்ள போறதுபோல்தான் இதுவும். தேர்தல் வரும்போது பேசின எல்லாவற்றையும் தேர்தல் முடிந்தவுடன் மறந்து விடுவார்கள். தன்னையே ஒரு சிறைச்சாலைவாசியாகவும், தான் விருப்பம்படும்போது, திரும்பவும் தனிக் கொட்டகையில் தன்னைப் பூட்டிக்கொள்கிற ஒரு மனிதராக நாம் இருக்கின்ற வரை இப்படியான பல ஒடுக்குமுறைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். அதுவும் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை அரசியல் ஒடுக்குமுறைகள் பற்றிய அறிவு இங்கு யாருக்கும் இல்லை.”

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement

MUST READ

Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்