வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 08:33 (28/11/2017)

கடைசி தொடர்பு:15:25 (28/11/2017)

“ ‘அழகி’யை ஏத்துக்கிட்டவங்க ‘பூ’ படத்தை ஏத்துக்க மாட்றாங்க..!’’ - இயக்குநர் சசி #9YearsOfPoo

தமிழ்ச்செல்வன் எழுதிய 'வெயிலோடு போய்' கதையைத் தூக்கத்தில் எழுப்பிக்கேட்டாலும் நிறையப் பேருக்கு வரிவரியாய்ச் சொல்ல முடியும். அப்படிப்பட்ட ஒரு சிறுகதையைத் துளியளவும் யதார்த்தம் விலகாமல், அவ்வளவு நெருக்கமாகப் படமாக்கியவர் இயக்குநர் சசி. பூ திரைப்படம் வெளிவந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் ஆனதை தொடர்ந்து அவரிடம் பேசினேன். 

பூ

‘வெயிலோடு போய் ' சிறுகதையைப் படமாக்கும் எண்ணம் எப்படி வந்தது?

“எனக்கு இருபது வயசு இருக்கும்போதுதான் முதன்முறையா 'வெயிலோடு போய்' சிறுகதையைப் படிச்சேன். இந்தக் கதையைப் படிச்சதுக்கு அப்புறம், குறிப்பா அந்த மாரியோட மனசை உலகத்துக்கு சினிமாவா சொல்லணும்கிற ஆசை எனக்குள்ள உண்டாச்சு. உண்மையைச் சொல்லணும்னா, இந்தக் கதையை நிறையப் பேருக்குச் சொல்லணும்கிற ஒரே காரணத்துக்காகதான் நான் சினிமாவுக்கே வந்தேன். ஆனால், சினிமாவுக்குள்ளே நுழைந்ததுக்கு அப்புறம்தான் நடைமுறை சினிமா என்னன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சது. அதெல்லாம் தெரிஞ்சிக்கிட்டதுக்கு அப்புறம் இந்தக் கதையை என்னுடைய முதல் படமா எடுப்பதற்கான முயற்சி கூட நான் பண்ணலை. நாம நினைச்ச சினிமா இப்போ எடுக்க முடியாதுனு தோணதுக்கு அப்புறம்தான் சொல்லாமலே, ரோஜாக்கூட்டம், டிஷ்யூம் லாம் எடுத்தேன். அப்படிப் போய்ட்டு இருந்த சமயத்தில்தான் தனஞ்செயன் சார்கிட்ட இந்தக் கதையைச் சொன்னேன். அவரும் உடனே கதையை ஏத்துக்கிட்டார். இப்படித்தான் பூ ஆரம்பமானது. பூ படத்துக்கு அப்புறம் நிறைய படங்கள் பண்ணியிருந்தாலும் கூட எனக்குப் பிடிச்ச படம் பூ தான்.''

'வெயிலோடு போய் ' சிறுகதையைப் படமாக்க எவ்வளவு மெனக்கெட்டிங்க? 

'வெயிலோடு போய் ' ஒரு ஐந்து பக்க சிறுகதைதான். முழுக்க முழுக்க கரிசல் மண்ணைச் சார்ந்த கதை அது. நான் சேலம் பக்கத்தில் இருக்கிற மேட்டூர்லதான் பிறந்தேன். அதெல்லாம் தொழிற்சாலைகள் அதிகம் இருக்கிற ஏரியா. அந்தச் சூழ்நிலையில்தான் வளர்ந்தேன். சேலம் டவுன்லதான் படிச்சேன். எனக்குக் கிராமத்தைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாது. என்னை முழுக்க கிராமத்து மனிதனாக மாத்திக்க, கிராமம் தொடர்பான விஷயங்களைத் தெரிஞ்சிக்க படம் பண்ணப்போறது உறுதியானதும் ராஜபாளையத்திலே எட்டு மாதம் தங்கியிருந்தேன். அதற்கப்புறம் கிராமம் தொடர்பான எல்லா விஷயங்களும் எனக்குப் புரிஞ்சதுக்கு அப்புறம்தான் இந்தப் படத்தோட வேலைகள்ல இறங்கினேன்.''

இயக்குநர் சசி

கிராமத்தில் தங்கியிருந்தபோது யாரையெல்லாம் சந்திச்சிங்க?

''கிராமத்துலே ஒரு இயக்குநரா நான் தங்கலை. ஒரு சாதாரண கிராமத்து மனிதனாக மக்களோட மக்களாதான் கலந்திருந்தேன். அப்போ, எனக்குப் புண்ணாங்கனூர் செல்வம்னு ஒருத்தர் மிகவும் உதவியாக இருந்தாரு. அவர்தான் அங்கிருக்கிற கரிசல்மண் சார்ந்த பகுதிகளைச் சுற்றி காமிச்சாரு. மேலும், அங்கே சுற்றி இருக்கின்ற கரிசல்மண் எழுத்தாளர்கள் லஷ்மணப்பெருமாள்,'வெயிலோடு போய்' கதையை எழுதிய தமிழ்ச்செல்வன், மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி இவங்களையெல்லாம் சந்திச்சேன். இந்தக் கதையைப் படமாக்குறதுக்குத் தேவையான லொகேஷன் பார்க்குறதுனு நிறைய உதவிகளைச் செய்து கொடுத்தாங்க.''

கிராமத்தில் எட்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்த அனுபவம் பற்றி?

'' 'வெயிலோடு போய் ' சிறுகதையில் கள்ளிப்பழத்தைத் தேடிப்போற மாதிரி ஒரு காட்சி இருக்கும். எனக்குக் கள்ளிப்பழம், கள்ளிச்செடினா என்னன்னே தெரியாது. அங்கே தங்கியிருந்த போது கள்ளிச்செடினா என்னன்னு பார்க்கப் போவேன். அதே மாதிரி கதையில் தங்கராசுவோட அப்பா மாட்டுவண்டி ஓட்டுவார். நான் தங்கியிருந்த ஆலங்குளம் கிராமத்திலேயே ஒரு மாட்டுவண்டி காரரைப் பிடிச்சேன். அவர் காலையிலேயே பதிமூன்று கிலோமீட்டர் ஆலங்குளத்திலே இருந்து ராஜபாளையத்துக்குச் சரக்கு ஏத்திக்கிட்டு மாட்டுவண்டில போவாரு. சாயங்காலம் ஆலங்குளத்துக்குத் தேவையான சரக்கெல்லாம் ஏத்திக்கிட்டு வீடு வந்து சேருவாரு. அவர் கூட நிறைய இடங்கள்ல பயணப்பட்டிருக்கேன். காலையிலேயே அவர் கூட கிளம்பிடுவேன். அவர் என்னென்ன பண்றாரு, எங்கெல்லாம் போறாருனு பார்ப்பேன். சாயங்காலம் அவர்கூடவே வீட்டுக்கு வந்திடுவேன்.”

பூ பார்வதி

மாரி கதாபாத்திரத்திற்கு எப்படிப் பார்வதியைத் தேர்ந்தெடுத்திங்க?

"உன் காலடி ஓசையிலே.. உன் காதலை நான் அறிவேன்னு பழைய பாட்டு ஒண்ணு இருக்குது. அதுமாதிரி, நம்முடைய காதலியை எப்பேர்பட்ட கூட்டமா இருந்தாலுமே உடனே அடையாளம் கண்டுக்கிறோம்ல. அப்படித்தான் நான் இந்த மாரி கதாபாத்திரத்தோடையே வாழ்ந்திட்டிருக்கிறதால என் மனசுக்குள்ள மாரிக்கு ஒரு உருவம் கொடுத்து வெச்சிருந்தேன். படத்திற்கு ஹீரோயின் தேடும்போதுதான் ஒரு மலையாள நண்பர் ஒரு புகைப்படத்தைக் காட்டுனாரு. அது "நோட்புக்" படத்துல நடிச்ச ரோமாவோட புகைப்படம். அந்தப் புகைப்படத்துல ரோமாவுக்குப் பின்னாடி நான்கு பொண்ணுங்க நின்னுட்டு இருந்தாங்க. அதிலேதான் பார்வதி இருந்தாங்க. அவரு ரோமாவத்தான் காட்டினாரு. ஆனால், எனக்குப் பார்வதிதான் பொருத்தமாக இருப்பாங்கன்னு தோணுச்சு. அப்படித்தான் அவங்க படத்துக்குள்ள வந்தாங்க.’’

பார்வதி எப்படி மாரி கதாபாத்திரத்திற்கு செட் ஆனாங்க?

“பார்வதிகிட்ட கதையைச் சொல்லி முடிச்சதுமே, ‘நான் இந்தப் படம் கண்டிப்பாகப் பண்றேன் சார்’னு சொன்னாங்க. அவங்க அன்னைக்கும் சரி, இன்னைக்கும் சரி ஒரு படம் பண்ணும்போது அந்தப் படம்தான் பண்ணுவாங்க. அதை முடிச்சிட்டுதான் அடுத்த படத்துக்குப் போவாங்க. அவங்களோட அர்ப்பணிப்பு அளவிட முடியாதது. வொர்க் ஷாப்ல இருந்தே சரியா கலந்துக்கிட்டாங்க. வொர்க் ஷாப் முடிஞ்ச அடுத்த நாளே ஷூட்டிங். அன்னைக்கு வந்து அவங்க அத்தை இறந்துட்டாங்க. பார்வதியை அவங்கதான் வளர்த்தாங்க. ஆனாலும், அவங்க அப்பாவை மட்டும் அனுப்பிவெச்சிட்டு தன்னால ஷூட்டிங் கெடக்கூடாதுனு நடிச்சாங்க. அந்தப் பட்டாசு ஆலைக்கெல்லாம் போய் எப்படி பட்டாசு கட்டணும்னு கத்துக்கிட்டாங்க. அங்க வேலை செய்யிற பொண்ணுங்களோட சேலையை வாங்கி கட்டிக்குவாங்க. அந்த கேரக்டராவே மாறுவதற்காக நிறைய மெனக்கெட்டாங்க. நிறைய காட்சிகளை ஒரே டேக்லயே ஓகே பண்ணிடுவாங்க. நிறைய புதுமுகங்கள் இருந்ததால அவங்களாலதான் நிறைய டேக் போகுமே தவிர பார்வதி ஒரு டேக் இல்லை ரெண்டு டேக்ல ஓகே பண்ணிடுவாங்க.’’

பூ

ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டில் நீங்கள் பிரமித்த காட்சிகள்?

“படத்தோட க்ளைமாக்ஸ் சீன் எடுக்கப்போறப்போ நான் பார்வதிகிட்ட சொன்னேன், "பார்வதி, இந்தப் படத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் எது எந்த இடத்திலே வேணும்னு எனக்கு நல்லா தெரியும். ஆனால், எப்படி நடிக்கணும்கிறது என்னைவிட உனக்குத்தான் நல்லாத் தெரியும். அதனால, உனக்கு எப்படி அழணும்னு தோணுதோ அப்படியே அழு"னு சொன்னேன். அந்தப் பொண்ணுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்தேன். அந்த சீனை அவ்வளவு அழகா பண்ணாங்க. ஒரு காட்சியில் வேலையிலிருந்து மாரி வீட்டுக்கு வரும். ஏதாவது சாப்பாடு இருக்கான்னு பார்க்கும். அந்தச் சமயத்தில ஸ்ரீகாந்த் வருவாரு. ‘எப்படி இருக்க மாரி. நல்லா இருக்கியா’னு கேப்பாரு. உடனே பார்வதி, "நல்லாதான் இருக்கேன்"னு சொல்வாங்க. அதற்கப்புறம் தனியா வந்து என்னா சொன்னோம்னு திருப்பித் திருப்பிப் பேசி பார்த்துக்குவா.. அந்தக் காட்சியில் அவங்க பண்ணதைப் பார்த்து பார்வதியை நான் ரொம்ப பாராட்டுனேன்.’’

பெண்ணை மையப்படுத்தி எடுத்த இந்தப் படத்தில் ஸ்ரீகாந்த் நடிக்க எப்படி ஒத்துக்கிட்டார்?

“இந்தக் கதையில் ஸ்ரீகாந்த் கதாபாத்திரத்திற்கு முதலில் தேர்வு செய்ப்பட்டவர் இனிகோ பிரபாகரன்தான். பின்னர்தான் ஸ்ரீகாந்த் இந்தக் கதாபாத்தித்தைப் பண்ணார். இனிகோ கணவன் கதாபாத்திரத்தைப் பண்ணார். ஸ்ரீகாந்தை சந்தித்து கதைசொல்லும்போது கூட அவர், "சார். இந்தக் கதை ரொம்ப அற்புதமான கதை சார். ரொம்ப நாளா சொல்லிட்டு இருக்கீங்க இந்தக் கதையைப் பத்தி. எனக்கு நல்லா தெரியுது. இந்தக் கதைக்கு நான் முக்கியம் இல்லைனா கூட என்னால எந்தளவுக்குச் சிறப்பாக பண்ண முடியுமோ அதை நான் பண்றேன் சார்" னு சொன்னாரு. மேலும், ரோஜாக்கூட்டத்துல நான்தான் அவரை அறிமுகப்படுத்தினேன். அந்த நன்றிக்கடனுக்காக இதை ஒத்துக்கிட்டாருனு கூட சொல்லலாம். மேலும், இந்தப் படத்தில் அவரோட கலரை குறைச்சிருப்போம். பல்லை கொஞ்சம் ப்ரவுன் பண்ணியிருப்போம். அவரால முடிஞ்சளவுக்கு நல்லமுறையில் ஒத்துழைச்சார்.’’

பூ

இந்தத் திரைப்படத்தில் நடித்த இயல்பான மனிதர்களை எப்படிப் பிடிச்சிங்க?

“தங்கராசுவோட அப்பாவா நடிச்சவர் பேரு ராமு. அவர் இசையமைப்பாளர் எஸ். எஸ். குமரன்கிட்ட பாடல் பாடுவதற்காக இருந்தார். அந்த மாட்டுவண்டி ஓட்டுறவர் கதாபாத்திரத்திற்கு வந்தவங்க யாரும் நான் நினைச்ச மாதிரி இல்லை. ஒருமுறை பாடல் ரெக்கார்டிங் அப்போதான் அவரைப் பார்த்தேன். எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுப் போயிடுச்சு அவரை. அப்படித்தான் ராமு உள்ளே வந்தாரு. அந்த டீக்கடைக்காரர் ராஜபாளையத்திலே தங்கி லொகேஷன் பார்க்கபோன சமயத்தில்தான் எனக்கு அறிமுகம் ஆனார். அப்புறம் அவரையே காமெடியனா போட்டுட்டோம்.’’

பூ திரைப்படம் வெளிவந்து ஒன்பது வருடங்கள் ஆகின்றன. இதுகுறித்து என்ன சொல்ல விரும்புகிறிர்கள்?

“இத்தனை வருஷம் கழிச்சும் இந்தப் படத்தை நிறைய பேர் கொண்டாடுறாங்க. அதையெல்லாம் பார்க்கும் போது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனால், இந்தப் படம் வந்த சமயத்தில எல்லாத் தரப்பு மக்களையும் இந்தப் படம் போய் சேரலைனுதான் சொல்வேன். கல்யாணமான ஒரு ஆணோட முன்பருவ காதலைச் சொன்ன 'அழகி' படத்தைக் கொண்டாடுனாங்க. அழகி அற்புதமான படம். அதேபோல, ஒரு கல்யாணமான பெண்ணோட முன்பருவ காதலை சொன்ன இந்தப் படத்தை நிறைய பேரு ஏத்துக்க மறுத்துட்டாங்க.

என்கிட்ட ஒருத்தர், "சார், பூ படத்தை நான்கு தடவை பார்த்துட்டேன்"னு சொன்னார். "உங்க மனைவி பார்த்துட்டாங்காளா"னு நான் கேட்டேன். அதற்கு அவர், "இல்லை சார். நான் கூப்பிட்டு போக மாட்டேன். ஏன் சார் அவளைக் கூப்பிட்டு போய் அவளுடைய முன்னாள் காதலை ஞாபகப்படுத்தணும்"னு சொன்னார். இந்தக் கதையில் இருக்கிற பெரிய பிரச்னையே அதான். படம் பெரிய அளவுக்குப் போகாததற்கு காரணமும் அதான். ஆனால், இப்போ நிறைய தரப்பு மக்கள் இந்தப் படத்தைக் கொண்டாடுறாங்க. சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கு" என்றார்.


டிரெண்டிங் @ விகடன்