Published:Updated:

தினசரி 3 காட்சிகள் - எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம் - ஹரிஹரன்

ஹரிஹரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஹரிஹரன்

சக்தி சார் இருக்கிறவரைக்கும் தனியா படம் பண்ணணும்னே தோணலே. அவர் இறந்தபிறகு புரொட்யூசர் தேட ஆரம்பிச்சேன். அன்பாலயா பிரபாகரன், அர்ஜுன்கிட்ட கதை சொல்லச்சொன்னார்.

தினசரி 3 காட்சிகள் - எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம் - ஹரிஹரன்

சக்தி சார் இருக்கிறவரைக்கும் தனியா படம் பண்ணணும்னே தோணலே. அவர் இறந்தபிறகு புரொட்யூசர் தேட ஆரம்பிச்சேன். அன்பாலயா பிரபாகரன், அர்ஜுன்கிட்ட கதை சொல்லச்சொன்னார்.

Published:Updated:
ஹரிஹரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஹரிஹரன்

அதிகாலை நான்கரை மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிடுகிறார் ஹரிஹரன். ஒரு பீடி, ஒரு டீ... நாளிதழ் கட்டை சைக்கிள் கேரியரில் பொருத்திக்கொண்டு கிளம்புகிறார். பேப்பர் போட்டு முடித்ததும், கே.கே.நகர் முனுசாமி சாலை நோக்கி விரைகிறது சைக்கிள். அங்கே மூன்று கார்கள் அவரின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கின்றன. பீடிகள் கரையக்கரைய அந்தக் கார்களைக் கழுவித் துடைத்துவிட்டு, அருகிலிருக்கிற சிமென்ட் திட்டில் ஆயாசமாக அமர்ந்து, வழியும் வியர்வையைத் துடைக்கிறார்.

‘‘பேங்க்ல வேலை செய்ற ஒருத்தர் வீடு பாக்க வாரேன்னார்... வந்தாருன்னா இன்னையப் பொழுது சுபமா ஓடிரும்...’’ சிரித்துக்கொண்டே மீண்டும் ஒரு பீடியைப் பற்றவைக்கிறார்.

ஹரிஹரனுக்கு இப்போது வயது 63. சினிமாவில் இயக்குநராகும் லட்சியத்தோடு திருச்சியிலிருந்து வந்து 43 வருடங்களாகின்றன. வடபழனி, சாலிகிராமச் சாலைகள் தேயத்தேய நடந்து பார்த்து விட்டார். இதுவரை இயக்குநராகும் கனவு சாத்தியமாகவில்லை. ஆனாலும் சோர்ந்துபோகவில்லை. தன் படத்தின் பெயரை சூட்கேஸில் ஒட்டிக்கொண்டு தயாரிப்பாளரைத் தேடிக்கொண்டேயிருக்கிறார்.

தினசரி 3 காட்சிகள் -  எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம் - ஹரிஹரன்

‘‘மொத்த வாழ்க்கையையும் சினிமாவுக்குள்ள தொலைச்சுட்டேன். இனிமே அதை எப்படி வெளியில தேடுறது? ஒரு பேய்க்கதை ரெடி பண்ணியிருக்கேன். படத்துப் பேரு, ‘தினசரி 3 காட்சிகள்.’ எப்படியும் ஒரு மாசத்துக்குள்ள படம் ஸ்டார்ட் ஆயிடும். வேலைகள் தீவிரமா நடந்துக்கிட்டிருக்கு...’’ - விழிகள் மின்னச் சொல்கிறார் ஹரிஹரன். இந்த வயதிலும் தளராது உழைப்பதற்கு அந்த நம்பிக்கைதான் உரமாக இருக்கிறது.

ஹரிஹரனின் அப்பா திருச்சியில் உணவகம் வைத்திருந்தார். தொழில் நொடித்து குடும்பம் நிலைகுலைந்து நின்ற சூழலில், எட்டாம் வகுப்போடு படிப்பை நிறுத்திவிட்டு திருச்சி முருகன் டாக்கீஸில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கிறார் ஹரிகரன்.

‘‘அந்த தியேட்டர்தான் சினிமா ஆசையைப் பத்த வச்சது. ‘இன்று இப்படம் கடைசி', ‘விரைவில் வருகிறது'ன்னு போர்டுகள் எழுதுவேன். ஆபரேட்டர் இல்லாத நேரத்துல படம் ஓட்டுவேன். என் மனசெல்லாம், பாலசந்தர் மாதிரி ஒரு டைரக்ட ராகணும்னுதான் இருந்துச்சு. ஒரு லாரியில ஏறி சென்னை வந்து இறங்கிட்டேன். பத்துப்பைசா கையில இல்லை. அப்போ வடபழனி ஆரம்பிச்சு சாலிகிராமம் வரைக்கும் நூத்துக்கணக்குல படக் கம்பெனிகள் இருக்கும். பெரும்பாலும் உப்புமா கம்பெனிகள். கொஞ்ச நாள் ஷூட்டிங் நடக்கும். ஏதோ ஒரு தேவை தீர்ந்ததும் மூடிட்டுப் போயிருவாங்க. அப்படி அஞ்சாறு படங்கள்ல வேலை பாத்தேன்.

தினசரி 3 காட்சிகள் -  எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம் - ஹரிஹரன்

ஒரு கட்டத்துல, இப்படியே டீ வாங்கிக்குடுத்துக்கிட்டிருந்தா வாழ்க்கை வீணாப்போயிரும்னு தோணுச்சு. அப்போ ‘உணர்ச்சிகள்' படம் வந்து பெரிசா போய்க்கிட்டிருந்துச்சு. அந்தப் படத்தை 15 முறைக்கு மேல பாத்தேன். நேரா டைரக்டர் ஆர்.சி.சக்தியைப் போய்ப் பாத்து ‘உதவி இயக்குநரா சேத்துக் கோங்க’ன்னு நின்னேன். ‘யார்கிட்டயும் வேலை செஞ்சிருக்கியா'ன்னு கேட்டார். ‘இல்லை'ன்னேன். ‘வேலை தெரியுமா'ன்னு கேட்டார். ‘தெரியாது'ன்னேன். ‘அப்பறம் எதுக்குடா இங்கே வந்தே’ன்னார்.

படம் பார்த்த 15 டிக்கெட்டையும் அவர் முன்னாடி எடுத்து வச்சேன். சிரிச்சுக்கிட்டே ‘படத்தோட கதையைச் சொல்லுடா'ன்னார். கடகடன்னு சொன்னேன். ‘சரி, நாளைக்கே பெட்டி, படுக்கையை எடுத்துக்கிட்டு வந்திடு'ன்னு சொல்லிட்டார். தாலிதானம், மனக்கணக்கு, தர்மயுத்தம், சிறை, கூட்டுப்புழுக்கள்னு அதுக்குப்பிறகு அவர் எடுத்த எல்லாப் படங்களிலும் வேலை செஞ்சேன். ‘வசன உதவி - ஹரி'ன்னு டைட்டில் போடுவார்...’’ மீண்டுமொரு டீயும், பீடியும் ஹரியின் கைகளில் புகைகின்றன.

‘‘சக்தி சார் இருக்கிறவரைக்கும் தனியா படம் பண்ணணும்னே தோணலே. அவர் இறந்தபிறகு புரொட்யூசர் தேட ஆரம்பிச்சேன். அன்பாலயா பிரபாகரன், அர்ஜுன்கிட்ட கதை சொல்லச்சொன்னார். அர்ஜுன் ஆறுமாதத்துக்கு மேல அலையவிட்டார். திடீர்னு ஒருநாள் போன் பண்ணி ‘வந்து கதை சொல்லு'ன்னு சொன்னார். எனக்கு பயங்கர கோபம். போய் டீ, பிஸ்கெட்டல்லாம் சாப்பிட்டு, ‘இன்னைக்குக் கதை சொல்ற மூடு இல்லே'ன்னுட்டு வந்துட்டேன். அதேமாதிரி ‘கொரில்லா'ன்னு ஒரு கதை ரெடி பண்ணிக்கிட்டு பிரபுதேவாகிட்ட கதை சொல்லப் போனேன். ஷார்ட்ஸ் போட்டுக்கிட்டு பல் விளக்கிக்கிட்டே ‘கதையைச் சொல்லுங்க'ன்னார். அந்த அலட்சியம் எனக்குப் பிடிக்கலே. ‘இன்னொரு நாள் வந்து சொல்றேன்'னுட்டு வந்துட்டேன். தன்மானத்தை விட்டுட்டு அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் கதையைச் சொல்லியிருந்தா இன்னைக்கு வெற்றிகரமான ஒரு இயக்குநராக்கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனா அதுக்காக நான் வருத்தப்படலே...’’ அழுத்தமாகச் சொல்கிறார் ஹரி.

தினசரி 3 காட்சிகள் -  எண்ணம், எழுத்து, இயக்கம் - ஹரிஹரன்

ஹரியின் மனைவி பெயர் கன்னிலெட்சுமி. போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டவர். இரண்டு பிள்ளைகள். மகன் கார்த்திக் மாநிலக் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டே பகுதிநேரமாக பலூன் டெக்கரேஷன் செய்யும் வேலைக்குச் செல்கிறார். மகள் மகேஸ்வரி காயிதே மில்லத் கல்லூரியில் படிக்கிறார். பகுதிநேரமாக ஜவுளிக்கடையில் உழைக்கிறார். இவர்களின் வருமானத்தில்தான் குடும்பம் ஓடுகிறது.

‘‘நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதே பெரிய கதை. கடுமையான காய்ச்சல்... நாலைஞ்சு நாள் அறைக்குள்ளேயே முடக்கிப்போட்டுருச்சு. அப்போதான் தனிமை உறைச்சுச்சு. தண்ணி எடுத்துத்தரக்கூட ஆளில்லை. வருத்தத்தோட டீக்கடைக்குப் போய் ஒரு டீ குடிச்சேன். அங்கே கிடந்த பேப்பர்ல, ‘மாற்றுத்திறனாளிகள், கணவனை இழந்த பெண்களுக்கான சுயம்வரம்'னு ஒரு விளம்பரம் இருந்துச்சு. குளிச்சுட்டு நேரா அந்த மண்டபத்துக்குப்போய் பெயரைப் பதிவு செஞ்சுட்டு உக்காந்திருந்தேன். யாரும் வந்து பேசவேயில்லை. சரி, நாமளே தேடுவோம்னு சுத்திமுத்திப் பாத்தேன். என்னை மாதிரியே உக்காந்திருந்தா கன்னிலெட்சுமி. ‘சினிமாவுல உதவி இயக்குநரா இருக்கேன். படம் இயக்கப்போறேன். படம் ஆரம்பிச்ச உடனே கார் வாங்கிருவேன். வீடும் வாங்கிடலாம். என்னைக் கட்டிக்கிறீங்களா'ன்னு கேட்டேன். கொஞ்சம் யோசிச்சுட்டு ஓகேன்னிருச்சு. ஒம்போதரை மணிக்கு டீக்கடையில பேப்பர் பாத்தேன். 11.30-க்குக் கல்யாணம் முடிச்சு கன்னிலெட்சுமியை வீட்டுக்குக் கூட்டியாந்துட்டேன். அதுக்குப்பிறகுதான் வாழ்க்கை எவ்வளவு விபரீதமானதுன்னு புரிஞ்சுச்சு...’’ சிரிக்கிறார் ஹரி.

மறைந்த நடிகை ஷோபா கல்லறை
மறைந்த நடிகை ஷோபா கல்லறை

கன்னிலெட்சுமிக்குத் தொடக்கமே ஏமாற்றம்தான். சிறிய குடிசை. படுக்கப் பாய்கூட இல்லை. அந்த மனுஷி மெல்ல மெல்ல சூழலைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப வாழப் பழகிக்கொண்டார்.

‘24 மணி நேரத்தை மூணு எட்டாப் பிரிச்சுக்கோ... முதல் 8 மணி நேரம் குடும்பத்துக்கு. அடுத்த 8 மணிநேரம் சினிமாவுக்கு. கடைசி 8 மணி நேரம் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு நல்லாத்தூங்கு'ன்னு சொன்னா. அதுதான் இன்னைக்குவரைக்கும் நமக்கு வேதவாக்கு. காலையில பேப்பர் போட்டா 100 ரூபா கிடைக்கும். மூணு கார் கழுவுறேன். மாசம் 3,000 வருது. டப்பிங் பேசுவேன். வெளிநாட்டுக்காரங்க வந்தா கைடு வேலை செய்வேன். இதுபோக மத்த நேரமெல்லாம் சினிமாதான். இப்போ நான் எடுக்கப்போறது இதுவரைக்கும் தமிழ்ல வராத கதை... 40 புரொட்யூசர்கிட்ட ஒவ்வொரு லட்சம் வாங்கிப் பண்ணப்போறேன்... 13 பேர் ரெடி. இன்னும் 27 பேரைத் தேடிக் கிட்டிருக்கேன்...’’ துளியும் நம்பிக்கை குலையாமல் சொல்கிறார் ஹரி.

குடும்பத்துடன் ஹரிஹரன்
குடும்பத்துடன் ஹரிஹரன்

மதியப் பொழுதுகளில் கே.கே.நகர் சிவன் பார்க் எதிரில் உள்ள சிமென்ட் இருக்கையைக் கடப்பவர்கள், அருகில் சிறு பெட்டியை வைத்துக்கொண்டு தாடியும் மீசையுமாக அமர்ந்து ஆழ்ந்து புகைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஹரியைப் பார்க்கலாம். பாக்கெட்டில் அடுத்த வேளைக்கான அம்மா உணவக தயிர்சாதத்துக்கு 3 ரூபாய் வைத்திருந்தால் அவரது முகம் மலர்ந்திருக்கும். இல்லாவிட்டால் இறுகிப்போய் அமர்ந்திருப்பார்.

‘‘பாவம் பிள்ளைங்க. அதுங்க உழைப்புல உக்காந்து திங்க மனசு கூசுது. கன்னிலெட்சுமி கம்பை ஊனி நடந்து நடந்து முதுகு வலியால தவிக்கிறா. அவளுக்கு ஒரு வண்டி வாங்கித்தரக்கூட வழியில்லாத நிலையில இருக்கேன். செக்யூரிட்டி வேலைக்காவது போய்யான்னு திட்டுறா. நீ செத்துட்டாக்கூட பரவால்லேங்கிறான் பையன். மனசு துடிக்குது. 43 வருஷம் இதுக்குள்ள போராடிட்டேன். தோத்துட்டேன்னு போய் இன்னொரு வேலையில இறங்க மனசு இடம் கொடுக்கலே. இன்னும் ஆறு மாசம். இதுவரைக்கும் பட்ட அவமானங்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்வேன். என் பொண்டாட்டி புள்ளைகளை சந்தோஷமா கூட்டிப்போய் தியேட்டர்ல உக்கார வைப்பேன்...’’

ஹரியின் வார்த்தைகளை இடைமறித்து அழைக்கிறது மொபைல். ‘‘ஹலோ... வாங்க வாங்க... கவலையே படாதீங்க... ரெடியாருக்கு...’’ - மொபைலை அணைத்துவிட்டு ‘‘பேங்க்காரர் வந்துட்டார். பிரிவியூவுக்குக் கூப்பிடுறேன். அவசியம் வந்திரணும்’’ - முகத்தில் மகிழ்ச்சி படர, நன்றி சொல்லிவிட்டு உற்சாகமாக சைக்கிளைக் கிளப்புகிறார் ஹரி.

ஹரியின் இன்றைய பொழுது நற்பொழுது!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism